All Posts by Joop Liefaard

Lieneke Dijkzeul – Wat overblijft

De zakenman Richard Verkallen wordt dood naast zijn auto gevonden. Hij is met een messteek om het leven gebracht. Verkallen is getrouwd met de zwarte Somalische Asli en zij hebben een zoon Keja, die doof en autistisch is en daarom speciale zorg en begeleiding nodig heeft.

Ze hadden pizza’s gegeten, Keja de zijne helemaal, zij de hare voor een kwart, en ze had naar hem gekeken terwijl hij at op de manier waarop dertienjarige jongens eten. Nooit kon ze genoeg naar hem kijken, misschien omdat die volmaakte buitenkant een zekere troost bood, een kleine compensatie voor de kapotte binnenkant. Keja was zich niet bewust van haar blik, concentreerde zich op zijn bord. Het zou haar niet meer moeten verwonderen dat in dat broodmagere lijf voedsel verdween als in een bodemloze put. Het zou haar evenmin moeten verwonderen dat hij überhaupt kon eten. Ergens in dat ondoorgrondelijke brein rubriceerde hij alles wat er gebeurde, labelde het. Waarna hij het vergat, misschien juist omdat het was gerubriceerd en dus, in zin eigen onnavolgbare logica, verklaard.

Inspecteur Paul Vegter begint samen met zijn collega Sjoerd Talsma aan het onderzoek. Al snel ontdekken zij dat Richard Verkallen nou niet bepaald geliefd was bij zijn familie noch bij zijn collega’s.

Lees verder.

Nicci French – Dinsdag is voorbij

In het voorjaar van 2011 verscheen de literaire thriller Blauwe maandag van het schrijversechtpaar Nicci French. Het is het eerste deel van een serie boeken met de psychoanalytica Frieda Klein in de hoofdrol. Dat boek werd heel goed ontvangen.

Enige tijd geleden verscheen het tweede deel bij uitgeverij Anthos te Amsterdam onder de titel Dinsdag is voorbij.

Dinsdag is voorbij

De uitgever zegt over het boek het volgende.

Het tweede deel met psychoanalytica Frieda Klein die tegen wil en dank wordt meegesleurd in de afschuwelijke wereld van misdaad en moord. In een vervallen huis in het oosten van Londen wordt het opgezwollen, door vliegen bedekte lijk van een man aangetroffen, rechtop in een leunstoel. Het huis is van Michelle Doyce, een kwetsbare vrouw met ernstige psychische problemen. Onderzoek toont aan dat de man pas na zijn dood naar het huis is overgebracht. De enige informant is Michelle, maar haar uitspraken stellen de recherche voor raadsels. Inspecteur Karlsson roept Frieda Klein te hulp, en weer raakt zij verstrikt in de duistere kanten van het leven. Zij komt erachter dat het slachtoffer geen onschuldige was, maar een gewiekste zwendelaar die profiteerde van de angsten en noden van anderen. Wanneer Frieda meer te weten komt over diens verledens en ook zijn slachtoffers leert kennen, blijkt ze in groot gevaar te verkeren en meer vijanden te hebben dan ze dacht. Met Dinsdag is voorbij wordt de reeks vervolgd die begon met Blauwe maandag. Het is een prachtig strak gecomponeerde thriller met grote psychologische diepgang, waarin meer onthuld wordt van het raadselachtige innerlijk leven Frieda Klein. Zij spant zich in om vaste grond onder de voeten te krijgen in een onbekende wereld van misdaad en angst.

Tania Carver – Insluiper

Suzanne Perry heeft een huiveringwekkende nachtmerrie waarin zij droomt dat er iemand in haar slaapkamer is, zich over haar heen buigt, haar aanraakt en tegen haar zegt: ik waak over je. Zij wordt wakker en is opgelucht dat het maar een droom was. Als zij echter de gordijnen opent ziet zij een polaroid foto tegen de binnenkant van het raam geplakt. Daarop is zij te zien terwijl zij slaapt in hetzelfde t-shirt dat zij nu draagt. Op de foto staan de woorden: ik waak over je. Iemand is in haar slaapkamer geweest en de nachtmerrie begint pas.

De schaduw nam vorm aan. Een contour tegen het zwart. Een grote, menselijke gestalte met aan de voorkant van zijn hoofd twee enorme, gloeiende ogen, fel als de koplampen van een auto. Suzanne probeerde haar gezicht af te schermen, maar haar arm gehoorzaamde niet. Zij sloot haar ogen. De schaduw kwam dichterbij. Met bonzend hart hield Suzanne haar ogen dicht. Haar hersens stuurden een signaal naar haar mond: opendoen, gillen. Er gebeurde niets.

Op het dek van een schip wordt het dode lichaam van een jonge, onbekende vrouw gevonden. Inspecteur Phil Brennan en zijn team van het Major Incident Squad worden met het onderzoek naar deze gruwelijke moord belast en vinden aanwijzingen dat wat Suzanne Perry is overkomen raakvlakken lijkt te hebben met de moord op de onbekende vrouw.

Lees verder.

Valse boekrecensies

Er is de laatste tijd nogal wat te doen over valse boekrecensies. Recensenten die voor geld positieve recensies schrijven en schrijvers die onder een valse identiteit hun eigen boeken de hemel in prijzen en die van andere schrijvers afbreken, zijn twee voorbeelden van wat er zich op o.a. het internet speelt.
Een aantal schrijvers heeft als reactie hierop een open brief gepubliceerd in The Daily Telegraph om te waarschuwen voor deze praktijken. Ik plaats de originele tekst hieronder en ook de lijst met namen van de schrijvers die deze brief hebben ondertekend.

Over mijn eigen recensies kan ik kort zijn. Die schrijf ik zonder enige invloed van uitgevers en/of schrijvers. De laatste tijd schrijf ik ook recensies op verzoek van uitgevers; hierin ben ik onafhankelijk en krijg er niets voor betaald. En dat wil ik zo houden. Je zult op mijn weblog ook geen advertenties aantreffen (hoewel ik regelmatig verzoeken krijg om die te plaatsen). Dit om de schijn van beinvloeding te vermijden.

————

SIR – More and more books are bought, sold, and recommended online, and the health of this exciting ecosystem depends on free and honest conversation among readers. But some writers are misusing these channels in ways that are fraudulent and damaging to publishing at large.

Stephen Leather, the British thriller writer, recently admitted that he used fake identities online to promote his work. John Locke, the American bestseller, has revealed he has paid for reviews of his books. R J Ellory, the British author, has confessed to posting flattering reviews of his own work and to using assumed names to attack other authors perceived to be his rivals. These are just three cases of abuse; few in publishing believe they are unique. It is likely that other authors are pursuing these underhand tactics as well.

We condemn this behaviour, and commit never to use such tactics. But the only lasting solution is for readers to take possession of the process. The internet belongs to us all. Honest and heartfelt reviews, good or bad, enthusiastic or disapproving, can drown out the phoney voices, and underhand tactics will be marginalised to the point of irrelevance. No single author, however devious, can compete with the whole community.

Linwood Barclay
Tom Bale
Mark Billingham
Declan Burke
Ramsey Campbell
Tania Carver
Lee Child
Michael Connelly
N.J. Cooper
David Corbett
Ruth Dudley Edwards
Stella Duffy
Jeremy Duns
Mark Edwards
Chris Ewan
Helen FitzGerald
Meg Gardiner
Adèle Geras
Joanne Harris
Mo Hayder
David Hewson
Charlie Higson
Peter James
Graham Joyce
Laura Lippman
Stuart MacBride
Val McDermid
Roger McGough
Denise Mina
Steve Mosby
Stuart Neville
Jo Nesbo
Ayo Onatade
SJ Parris
Tony Parsons
Sarah Pinborough
Ian Rankin
Shoo Rayner
John Rickards
Stav Sherez
Karin Slaughter
Andrew Taylor
Luca Veste
Louise Voss
Martyn Waites
Neil White
Laura Wilson
Susan Hill
Gordon Harries

Lieneke Dijkzeul – Wat overblijft

Ik ben begonnen aan de misdaadroman Wat overblijft van Lieneke Dijkzeul. Zij behoort tot de belangrijkste Nederlandse auteurs van misdaadliteratuur. Eerder veschenen bij uitgeverij Ambo|Anthos Uitgevers – Amsterdam van haar vier andere titels die inspecteur Paul Vegter als hoofdpersoon hebben.

  • De stille zonde (2006)
  • Koude lente (2007)
  • De geur van regen (2009)
  • Verloren zoon (2011)

Wat overblijft

De uitgever heeft over het boek de volgende informatie verstrekt.

Inspecteur Vegter duikt in een nieuwe zaak waarin macht en wantrouwen de boventoon voeren. Met tegenzin werkt hij aan het oplossen van deze schokkende zaak en hij dreigt het overzicht dreigt te verliezen.

In een idyllisch winterlandschap wordt zakenman Richard Verkallen gevonden, met sneeuw bedekt, dood. Spoedig blijkt dat Verkallen niet bepaald geliefd was: niet bij zijn familie, niet op de zaak en zelfs niet bij zijn gezin. Verkallen zette kwaad bloed bij zijn familie door een donkere vrouw te trouwen. Die vrouw, uit Somalië afkomstig, is inmiddels wanhopig. Na vele jaren is ze het vechten tegen onbegrip en discriminatie moe en wil ze naar huis. Maar hoe zou ze er moeten overleven met haar gehandicapte zoon?

Inspecteur Paul Vegter ontdekt dat Verkallen er jarenlang een minnares op nahield die hij vlak voor zijn dood aan de kant heeft gezet. Soms is het lot onrechtvaardig, altijd is het onontkoombaar. Niemand beseft dat beter dan de contemplatieve Vegter, die hard bezig is zijn eigen leven weer op de rails te zetten.

Over de misdaadroman Verloren zoon, deel vier uit de Vegter-serie heb ik vorig jaar een recensie geschreven. Die recensie kun je hier lezen.
Wat Lieneke Dijkzeul over dit boek vertelt kun je zien in onderstaande video.

Petros Markaris – Nachtvlinder

Commissaris Kostas Charitos brengt met zijn vrouw Adriani een vakantie door op een van de Griekse eilanden als zich een aardbeving voordoet. Bij de aardverschuiving die hiervan het gevolg is, wordt het lichaam van een onbekende man gevonden. Charitos denkt dat de man is vermoord en laat het stoffelijk overschot voor verder onderzoek naar Athene overbrengen. Als Charitos daar zelf ook arriveert wordt hij geconfronteerd met een tweede moord en wel op de zakenman Koustas die voor de ingang van zijn eigen nachtclub werd neergeschoten.

Bij de tweede stap blijf ik staan. In de grond zijn donkere contouren te onderscheiden. Als het hoofd er niet had uitgestoken, had ik er maar moeilijk een mens in herkend.
“Daarvoor heb ik u gebracht,” hoor ik de politiecommandant zeggen.
“Een stelletje Engelse hippies hebben hem gevonden, van die ongewassen types die in deze woestenij kamers huren om op hun gemak te kunnen blowen.”
De figuur ligt voorover en het gezicht is begraven in de grond. Alleen het zwarte kortgeknipte haar is te zien en daar leid ik uit af dat het een man moet zijn. Ik kijk omhoog naar de berg. De helling lijkt van boven tot onder wel met een mes in tweeën gekliefd.
“We hebben hem absoluut niet aangeraakt,” gaat de commandant door, trots dat hij zich nog de basisprincipes van zijn opleiding herinnert.

Vooral tijdens het onderzoek naar de moord op Koustas stuit Charitos op een massieve muur van onwil en stilzwijgen. Hoe dieper hij echter in het leven van Koustas graaft, hoe duidelijker het hem wordt dat corruptie, manipulatie en verstoorde familierelaties met de moord in verband gebracht kunnen worden.

Lees verder.

Deon Meyer – 13 uur

In de tuin van de St. Martinikerk in Kaapstad wordt het lichaam van een jonge vrouw gevonden. Zij is op gruwelijke wijze vermoord. Inspecteur Bennie Griessel (een blanke politieman die mentor is over een aantal politie-inspecteurs in opleiding met verschillende culturele en raciale achtergronden) is een niet-drinkende alcoholist en heeft door zijn drankprobleem veel aanzien binnen het politiekorps verloren. Deze zaak en de moord op een invloedrijke impresario uit de muziekindustrie zijn zijn laatste kans op rehabilitatie.

Bennie Griessel is niet goed in wachten. Daarom loopt hij de meldkamer uit, door de drukke receptie en de veiligheidsdeuren naar buiten, de Buitenkantstraat in. Zijn hersens malen en hij heeft weinig hoop. Ze gaan haar niet vinden. Hij heeft nu veertien patrouillewagens die in een raster rijden, en er staat er een in de Langstraat die de Cat&Moose in de gaten houdt. Hij heeft tien voetpatrouilles, waarvan er twee de Kompanjiestuin doorzoeken. De helicopter is teruggekomen van Table Biew en heeft de hele klotestad doorzocht, en nu zijn ze bezig bij Kampsbaai, Bantrybay en Seepunt en nog steeds geen spoor.
Waar kan ze zijn?

Al meteen in het begin van het onderzoek blijkt dat de jonge vrouw niet alleen was. Haar vriendin, die getuige was van de moord, is aan de moordenaars ontsnapt en rent letterlijk en figuurlijk voor haar leven.

Lees verder.

Manuscripta 2012

Manuscripta is de jaarlijkse opening van het boekenseizoen. In het eerste weekend van september presenteren Nederlandse uitgeverijen de nieuwe titels van het komende seizoen. U kunt binnen en buiten genieten van boekpresentaties, podiumoptredens, interviews met bekende en debuterende auteurs, signeersessies, exclusieve previews van boekverfilmingen en bijzondere acts.

Christoffer Carlsson – De vrouw die uit het niets kwam

Na een gevangenisstraf wegens drugshandel te hebben uitgezeten keert Vincent Franke terug naar zijn appartement. Hij is niet alleen drugshandelaar maar ook een gebruiker en is eigenlijk voortdurend onder invloed. Kort na zijn vrijlating krijgt hij bezoek van zijn vriend Marko die een vrouw bij hem achterlaat. De vrouw, die zich Maria Magdalena noemt, mag onder geen beding zij appartement verlaten.

Je kunt onmogelijk het verschil tussen twee soorten heroine zien, zolang het om halfslachtig geproduceerd spul gaat dat een redelijk, halfslachtig effect teweegbrengt. Maar als het echt iets speciaals is, als heroine op zo’n zuivere, onversneden wijze tot stand is gekomen dat God zelf zich ermee bemoeid lijkt te hebben, ligt er een gloed overheen die wit en maagdelijk is als een ongebruikte bruidsjurk.
“Hoeveel?” vraagr Ted.
“Heel veel”, antwoord ik. Ted laat zijn tong langs zijn lippen gaan alsof hij zichzelf wil bevredigen.
“Hoeveel?” vraagt hij weer.

Maria heeft een treffende gelijkenis met Vincent’s jeugdliefde Felicia. Onder invloed van drugs en door de aanwezigheid van Maria komen er herinneringen aan Felicia boven en ontstaat een voorzichtige vriendschap tussen de twee.

Lees verder.

Een interview met Kisling & Verhuyck

Enige tijd geleden heb ik het boek Zwarte Kant van het schrijversechtpaar Kisling&Verhuyck gelezen en ik was nogal enthousiast over dat boek. Dat enthousiasme is niet ongemerkt voorbij gegaan. Ine Jacet van Misdaadromans.nl leek het een leuk idee om een interview met de schrijvers te houden en dat hebben wij gedaan. Het resulaat zie je hieronder. Veel leesplezier.

————–

Misschien willen jullie jezelf even kort voorstellen aan de lezers?

Corine Kisling studeerde Frans aan de universiteit Leiden. Ze is actief als literair vertaler, en publiceerde vijf romans, alvorens met haar echtgenoot Paul Verhuyck vier romans te publiceren onder de naam Kisling&Verhuyck: Het leugenverhaal (2007), Kwelgeest (2008), De duim van Alva (2010), Zwarte kant (2012).

Paul Verhuyck doceerde van 1972 tot 1999 Franse en Occitaanse literatuur aan de universiteit Leiden, en publiceerde naast wetenschappelijke publicaties (vaak in het Frans) eveneens vijf romans, alvorens met Corine Kisling de vier bovenvermelde duo-romans te schrijven. Alle romans verschenen bij De Arbeiderspers.

Meer info op www.paulverhuyck.com en www.kisling.nl

Kisling & Verhuyck

Hoe ontstaan de ideeën voor jullie boeken?  En hoe is het idee voor Zwarte kant ontstaan?

Het idee voor een roman komt altijd voort uit een historisch gegeven waar iets mee aan de hand is of waarbij je je vragen kunt stellen.
Zo is Het leugenverhaal  gesitueerd in het land van Reynaert, waar we tegenwoordig wonen (Zeeuws-Vlaanderen). In de roman combineren we de Reynaert met de Graal, waarover voor het eerst sprake is in Gent, eind twaalfde eeuw.
Kwelgeest gaat over de zeldzame oudste teksten over Uilenspiegel uit circa 1500. Tijdens een onderzoek had Paul gemerkt dat een geleerde de oudste Uilenspiegel-tekst had gekocht maar deze tekst niet vrijgaf en voor zichzelf hield. Dat werd het vertrekpunt van onze roman: waarom doet iemand zoiets?
De duim van Alva speelt in de hippe Antwerpse buurt Het Zuid. Die buurt is gebouwd op de dwangburcht van de gehate hertog van Alva. We vertrekken van het gegeven dat kwalijke restanten daarvan elk jaar geactiveerd worden door de decibels van de grote Antwerpse Pinksterkermis, de “Sinksenfoor”.
Het idee voor Zwarte kant is ontstaan tijdens een vakantie in de Dordogne toen we een oud troubadourskasteel bezochten, waar we te woord werden gestaan door een arbeider, die vervolgens ook de geleerde gids bleek te zijn en uiteindelijk de kasteelheer zelf. We wisten meteen dat we hier ooit iets over wilden schrijven. We hebben dat gegeven gecombineerd met een heel ander kasteel, waarvan de eigenaar een (bescheiden) collectie memorabilia van Marie-Antoinette had opgebouwd. In Zwarte kant hebben we de kastelen in hetzelfde dorp gezet en een oude vete gecreëerd tussen de kasteelheren.

Het leugenverhaal

Waarom schrijven jullie historische misdaadromans?

Onze romans zijn in feite geen historische romans want de plot ontwikkelt zich op basis van conflicten in de 21e eeuw, in het heden dus. Maar die conflicten worden gevoed door “oud zeer”, een soort “cold cases” uit vorige eeuwen. Historische gegevens dus, die nog altijd voor conflicten en zelfs misdaden in het heden kunnen zorgen.

Het leugenverhaal gaat over een Amsterdamse uitgever die naar aanleiding van een erfenis terugkeert naar zijn geboorteplaats in Zeeuws-Vlaanderen. Daar vraagt zijn oude leraar hem hulp bij problemen die hij heeft opgeroepen door een publicatie over Reynaert en de Graal. Die heeft allerlei nare gevolgen: zowel vastgoedmakelaars als neonazi’s en occulte groeperingen hebben er alles voor over om de Graal te vinden.

Het leugenverhaal werd bekroond met de Zeeuwse Boekenprijs 2007.

Kwelgeest speelt aan de universiteit Leiden, en op een chique tennisclub. Een docent is gefrustreerd in zijn onderzoek doordat een Duitse collega zijn Uilenspiegel-tekst niet vrijgeeft. En juist die Duitser wordt benoemd in zijn vakgroep! Maar dan wordt er op de tennisclub een zeer onverwachte ontdekking gedaan, die zowel met tennis als met Uilenspiegel als met het Nederlandse koningshuis te maken heeft.

In De duim van Alva verzetten rijke buurtbewoners zich tegen de overlast die jaarlijks door de Sinksenfoor wordt veroorzaakt, en die hun investeringen dreigt te devalueren. Hun acties gaan behoorlijk over de schreef. Er wordt gesuggereerd dat het kwaad van Alva doorwerkt via zijn standbeeld dat nog onder de grond zou liggen. De hoofdpersoon, een Nederlandse journalist uit Den Briel, gelooft er niets van, maar wordt er ten slotte het meest door beïnvloed.

Zwarte kant is gesitueerd in een klein, denkbeeldig dorp in de Dordogne, waar twee kasteelheren (een rijke industrieel, bezeten door Marie-Antoinette, en een verarmde baron) elkaar naar het leven staan. In het rijke kasteel vindt een congres plaats over smaadschriften tegen Marie-Antoinette. De hoofdpersoon, Nora, werkt in een antiquariaat in Amsterdam. Tijdens haar vakantie woont ze een aantal lezingen bij. Ongewild raakt ze betrokken bij de vijandschap tussen de twee heren, die via Marie-Antoinette wordt uitgevochten…

Kwelgeest

Ieder van jullie heeft een aantal eigen boeken geschreven. Zwarte kant hebben jullie samen geschreven.  Hoe voltrekt zich dit creatieve proces? Ik kan mij voorstellen dat het samen schrijven van een boek ook meningsverschillen kan veroorzaken. Hoe gaan jullie daarmee om?

Dat is met stip de meest gestelde vraag. Al de wederzijdse correcties verwerken is inderdaad soms een soort sensitivity training, waarbij je het verschil tussen het persoonlijke en het zakelijke steeds voor ogen moet houden in het belang van de uiteindelijke roman. Het huwelijk heeft stand gehouden, is er zelfs door verdiept.
De werkwijze? Eerst plannen we samen de grote plotlijnen en de onderverdeling ervan in hoofdstukken. We spreken af wie welke hoofdstukken voor zijn rekening zal nemen. Die tekst wordt dan door de ander door de mangel gehaald, gecorrigeerd en aangevuld, zodat uiteindelijk niet meer te zeggen valt door wie het hoofdstuk geschreven is. Het is onze bedoeling dat er door die werkwijze een derde stem ontstaat, die niet helemaal meer die van Paul of Corine is, maar van de duo-auteur “Kisling&Verhuyck”.

Zwarte kant

In Zwarte kant wordt een boeiend portret geschilderd van Marie-Antoinette. In het leven aan het Franse hof in die tijd is voldoende inspiratie te vinden voor een pakkende misdaadroman.  Hebben jullie ooit overwogen een boek over die periode te schrijven?

Eigenlijk is Zwarte kant dat boek. Maar zoals we eerder al zeiden, we schrijven geen historische romans. Verder is Marie-Antoinette inderdaad een inspirerende figuur, over wie al ontelbare romans, studies en films zijn gemaakt. Zelf hebben we veel gehad aan de historische studies over de – soms grof pornografische – smaadschriften tegen Marie-Antoinette, door met name Hector Fleischmann en Robert Darnton. Mochten we ooit een nieuw idee over haar krijgen, dan sluiten we een volgende roman over haar niet uit, maar dat is momenteel niet onze prioriteit, zoals we bij de laatste vraag uitleggen.

In Zwarte kant wordt een weinig positief beeld geschetst over de wereld van de boekenantiquariaten.  Louche en chantage-achtige praktijken lijken deel uit te maken van de dagelijkse bedrijfsvoering. Kwam er een reactie van de beroepsgroep? Zo ja, hoe was deze?

In Zwarte kant komt inderdaad een antiquaar voor die niet correct handelt. Wij veralgemenen dit niet tot de hele beroepsgroep, en beweren zeker niet dat dit bij “de dagelijkse bedrijfsvoering” behoort. Als een glazenwasser een moord pleegt, wil dat niet zeggen dat alle glazenwassers moordenaars zijn.
We hebben het typoscript trouwens eerst laten lezen door een bevriende antiquaar, die het bekeken heeft vanuit zijn professionele standpunt. Hij vond het een heel goed boek. Andere reacties van de beroepsgroep hebben we nog niet gehad.

De duim van Alva

Er is de laatste tijd nogal veel te doen over de opkomst van digitale boeken en e-readers en dan met name als het om piraterij gaat. Wat is jullie mening over de toekomst van het papieren boek?  Delen jullie de zorg van sommigen die beweren dat als gevolg van piraterij over enige tijd geen geld meer te verdienen is met het schrijven van boeken en dat daarom veel schrijvers zullen stoppen?

De vraag bevat verschillende elementen.

Ten eerste is het voortbestaan van het papieren boek versus het e-book wellicht niet zozeer een zaak van of/of, maar van en/en. De twee kunnen naast elkaar blijven bestaan. Wel is het zo dat de prijs van het e-book momenteel veel te hoog is (ongeveer 75% van het papieren boek), terwijl er geen drukkosten, distributiekosten en opslagkosten meer zijn. Daarom bestaat er sinds kort een e-book-site van auteurs www.boenda.nl die de e-pubs van verramsjte boeken veel goedkoper aanbiedt, maar dat initiatief moet nog wel groeien. Onze backlist (totaal elf e-books) is er al te downloaden voor 4,99 euro per e-book.

Piraterij? Piraterij is diefstal, en zou als zodanig bestraft moeten worden. Zoals op vele gebieden loopt ook hier de handhaving achter op de wetgeving. Het enige waar je op kunt hopen is een bewustwording van de consument en bij degene die boeken of CD’s illegaal kopieert. Een kopie is gauw gemaakt en men realiseert zich niet dat de auteur of artiest bestolen wordt van een toch al schamel inkomen.

Zullen schrijvers ermee stoppen als ze er geen geld meer mee verdienen? Schrijven is een drive die van binnenuit komt. De zeldzame commerciële hypes buiten beschouwing gelaten, kunnen maar heel weinig schrijvers van hun pen leven. Die toestand bestaat al eeuwen. Op hun budget zal de impact van piraterij eerder marginaal zijn. Ze zullen blijven schrijven en bestolen worden.

Meer impact is misschien te verwachten van de crisis in boekenland (slechts gedeeltelijk veroorzaakt door de financieel-economische crisis): het gevolg hiervan is dat de uitgeverijen minder titels op de markt zullen brengen.

Wat is jullie mening over de wijze waarop de Nederlandse politiek omgaat met de problematiek rondom de Hedwigepolder?

Op dat gebied zijn wij niet bevoegder dan de gemiddelde krantenlezer of tv-kijker. Nederland heeft zich in 2005 al gecommitteerd de polder onder water te zetten. Dat had in 2007 (2008?) al uitgevoerd moeten worden. Nederland wordt op de vingers getikt door België en Europa. Woord houden dus. Anderzijds wordt het langzamerhand wel tijd dat de reeks uitdiepingen van de Westerschelde (waarvoor de ontpoldering een natuurcompensatie zou zijn) t.b.v. de Antwerpse haven ophoudt. Bovendien willen de meeste Zeeuwen emotioneel liever niet ontpolderen, omdat Zeeland gewend is land op water te winnen en niet omgekeerd (cfr. “luctor et emergo”).

Hebben jullie plannen om weer samen een boek te schrijven? En zo ja, kunnen jullie een tipje van de sluier oplichten over waar dat boek over zal gaan?

Momenteel schrijven we weer eens afzonderlijk een roman. Corine “Het badhuis”, en Paul “April 58” (werktitels!). Daarna zijn we wel van plan opnieuw samen als Kisling&Verhuyck een paar duo-romans te schrijven met historische achtergronden als de pelgrimswegen naar Santiago, de vijftiende-eeuwse dichter-moordenaar François Villon, de profetieën van Nostradamus.

—————

 

1 58 59 60 61 62 75