Marisha Pessl – Nachtfilm (recensie)

Nachtfilm Nachtfilm Ambo|Anthos – Amsterdam 2013Scott McGrath is een onderzoeksjournalist die geobsedeerd is door de filmmaker Stanislas Cordova, een man die horrorfilms maakt die zo intens luguber en angstaanjagend zijn dat ze alleen nog voor een select publiek in speciale clubs en kleine cult-filmzalen vertoond mogen worden. Wat Scott zo intrigeert is de vraag wie deze Stanislas Cordova is en wat deze man beweegt. Deze man die zoveel macht over mensen heeft maar over wie nauwelijks iets bekend is omdat hij een teruggetrokken leven leidt, misschien zelfs wel dood is of, zoals sommigen beweren, helemaal niet bestaat.

Door deze obsessie is Scott alles kwijtgeraakt: zijn baan, zijn huwelijk en zijn dochtertje; hij dreigt de controle over zijn leven te verliezen en af te glijden naar de zelfkant van de maatschappij. Als Ashley, de 24-jarige dochter van Stanislas Cordova dood en gekleed is een rode jas op de bodem van een liftschacht wordt aangetroffen, wil Scott zijn onderzoek weer oppakken want waarom pleegt een verblindende schoonheid als Ashley Cordova, een vrouw met een prachtige toekomst als virtuoos pianiste, zelfmoord.

Lees verder.

Mijn jaaroverzicht

In het jaar 2013 heb ik 72 boeken gelezen die totaal 24.576 pagina’s bevatten. Het eerste boek dat ik las (en waaraan ik op de laatste dag van 2012 was begonnen) was de thriller Duivelskus van Unni Lindell. Het laatste boek waar ik nu mee bezig ben en dat ik vandaag waarschijnlijk zal dichtdoen is het overweldigende Woesten van de Vlaamse schrijver Kris van Steenberge.

Over 58 boeken heb ik een recensie geschreven. Een keer heb ik een boek 2 sterren gegeven, 24 keer 3 sterren, 40 keer 4 sterren en 7 keer 5 sterren.

 

De verdeling naar land van herkomst van de auteurs is:

[table id=2 /]

boeken

Mijn top-15

Ik heb geprobeerd een top-15 samen te stellen. Boeken die mij het beste zijn bevallen en die aan het einde van het jaar nog een beetje naklinken in mijn hoofd omdat ze indruk hebben gemaakt. Het zijn niet per se boeken die in 2013 zijn uitgekomen maar boeken die ik dit jaar heb gelezen. De meeste boeken vallen in de categorie van drie of vier sterren. Weinig echt opwindends en dat is wat mij betreft ook het karakteristieke van het jaar 2013: er verscheen een grote hoeveelheid redelijk tot goede misdaadromans en slechts een paar die daar boven uitsteken. Er zijn vier schrijvers die debuteerden of van wie boeken voor het eerst in het Nederlands zijn vertaald en die voor mij een belofte voor de toekomst inhouden, dat zijn de Zweedse schrijver Pontus Ljunghill, de Nederlandse schrijver Walter Lucius, de Ierse schrijfster Claire McGowan en de Amerikaanse schrijfster Marisha Pessl (eigenlijk zijn er al twee boeken van haar verschenen maar ik wil haar toch even noemen). Hun boeken vond ik sterk en overtuigend. De beste misdaadauteur is voor mij nog steeds R.J. Ellory en die vind je in de top-15 dan ook terug.  Er staan in die top-15 twee boeken die geen misdaadroman zijn, te weten Schilder van Stilte van Georgina Harding en Woesten van Kris van Steenberge. Twee voortreffelijke boeken. De lijst is een goede neerslag van wat ik lees. Overwegend misdaadromans. Hieronder zie je mijn top-15. In alfabetische volgorde omdat ik het ondoenlijk vind om bij deze 15 boeken een onderlinge rangorde aan te brengen.

  • De schuldige – Lisa Ballantyne
  • Bekraste zielen – R.J. Ellory
  • Voor je stierf – Camilla Grebe en Asa Träff
  • Villa Triste – Lucretia Grindle
  • Schilder van stilte – Georgina Harding
  • Bloedlijn – Corine Hartman
  • Verdwijnpunt – Arnaldur Indriðason
  • Onschendbaar – Heleen van der Kemp
  • Een onzichtbare – Pontus Ljunghill
  • De vlinder en de storm – Walter Lucius
  • Verloren – Claire McGowan
  • Goden en beesten – Denise Mina
  • Nachtfilm – Marisha Pessl
  • Woesten – Kris van Steenberge
  • De erfgenaam – Charles den Tex

 

Ellen Gerretzen – Een column

Crimezone.nl organiseerde van 15 tot 25 december de eerste editie van de Crimezone thriller 10-daagse. Tien dagen lang staan de site, de nieuwsbrieven en de sociale media van Crimezone in het teken van de Nederlandse misdaadroman. Tien dagen lang acties, prijsvragen, exclusieve columns, korte verhalen, achtergrondartikelen en interviews met Nederlandse thrillerschrijvers. Op deze pagina een overzicht van alle artikelen, acties, korte verhalen en columns die zijn verschenen. Indien alles nog eens terug wilt lezen, kun je dat doen door op deze link te klikken. Een column vond ik interessant en dat is die van Ellen Gerretzen. Met name de conclusie spreekt mij aan. Ik ben mijn ouders altijd heel erg dankbaar geweest dat zij mij de liefde voor boeken en lezen hebben bijgebracht. Ik kan mij een wereld zonder niet voorstellen. Hieronder kun je de column lezen.

———————–

In de tijden dat ik me nog glorieus onbewust was van het reilen en zeilen in de boekenwereld zag mijn wereldbeeld er op dit punt simpel en, ik geef het toe, op het naïeve af rooskleurig uit. De grootste hobbel die ik in mijn verschiet zag was het vinden van een uitgever die mijn eersteling, die ik koesterde als een leeuwin haar welpjes, zou omarmen. Daarna zou de kwaliteit van mijn werk de rest doen. Recensenten zouden zich lekkerbekkend op mijn boeken storten en lovende, met opbouwende kritiek gelardeerde recensies schrijven in kranten en weekbladen, waardoor ik bekend zou raken bij een breder publiek. Daarna zou mond-tot-mondreclame het werk afmaken.

FOUT!

It’s a jungle out there. En het gaat niet goed in de boekenwereld. Uitgevers klagen dat verkoopcijfers dalen en auteurs rukken zich de haren van hun schedels waaronder de welhaast onoplosbare hamvraag suddert: Hoe kom ik met mijn boeken, mijn snufferd of liever nog beide in de aandacht? Het beste voor de verkoop is genoemde snufferd pontificaal in beeld te laten komen in een programma met een hoog ADHD-gehalte en daar iets controversieels, of beter nog iets ongepasts te brullen. Een Gouden Strop winnen kan natuurlijk ook geen kwaad, evenmin als een recensie in een gerenommeerde krant. Publiciteit is essentieel. Maar recensenten bespreken vooral auteurs die al bekend zijn en publiciteit kost geld, en daarvan is er bij lange na niet genoeg voor iedereen.

Ik stopte met het uitrukken van mijn haardos en begon snode plannen te smeden, onorthodoxe ideeën die om uiteenlopende redenen gesneuveld zijn. Zo heb ik overwogen om met een stapel van mijn boeken met ontbloot bovenlijf op de Dam te gaan staan, in aanwezigheid van tijdig opgetrommelde pers natuurlijk. Alle publiciteit helpt. Een andere optie was me vast te ketenen aan de burelen van de NRC en De Volkskrant. Ditmaal natuurlijk geheel gekleed, u begrijpt. Een wel erg snood plan bestond eruit een recensent die aanzien geniet te kidnappen, op te sluiten (in een comfortabele ruimte, ik ben geen onmens) en net zo lang voor te lezen uit een thriller van dubieus allooi tot hij om genade zou smeken en zou beloven een serieuze recensie over mijn werk te schrijven. Dit laatste plan sneuvelde op praktische gronden. Iemand kidnappen is weliswaar een interessante vorm van veldwerk voor een volgende thriller, maar in mijn eentje iemand overmeesteren leek me problematisch en er een crimineel voor inhuren risicovol. Het vooruitzicht in een cel van twee bij drie te zitten zonder drank en internet bracht een aanval van hyperventilatie, hoewel het mijn productiviteit natuurlijk ten goede zou komen en ook een stevige boost aan mijn naamsbekendheid zou geven.

De booze – of liever het gebrek daaraan – won het evenwel van de boost.

Deze ideeën en enkele andere, waar ik het liever niet over wil hebben, sneuvelden. De veiliger methodes om aan publiciteit te geraken kosten geld. Je boeken in de pers vermeld krijgen als aanrader, boek van de maand en wat dies meer zij: ga er maar vanuit dat zulks over het algemeen geld kost. Je schijnt ook lovende quotes van bekende schrijvers of anderszins bekende Nederlanders te kunnen kopen. Dus als u mijn snuit samen met de cover van mijn laatste thriller binnenkort een maandlang op een internetsite ziet staan, vergezeld van de wervende quote Ellen G: De Ontdekking van de Eeuw, met een bekende naam eronder kunt u er gevoeglijk vanuit gaan dat mijn uitgever daar behoorlijk voor in de buidel heeft moeten tasten of dat ik mijn spaarvarken aan een voortijdig einde heb doen komen.

Ik bevond me in een impasse. Wat was wijsheid? Blijven azen op aandacht van recensenten die toch alleen maar op groot wild jagen, met alle frustraties van dien? Ik ben tot bezinning gekomen. Er is immers ook nog een virtuele jungle waar het wemelt van de lezers met wie ik rechtstreeks contact kan hebben, mensen die boeken verslinden, daar zelf recensies over schrijven en elkaar leestips geven. Een last is van me afgevallen. Ik heb mijn plekje gevonden in de jungle. Gewapend met pen, doorzettingsvermogen en creativiteit schrijf ik gewoon noest door. Nu heb ik een groot geluk want ik ben iemand die er helemaal niet op zit te wachten met haar snufferd in beeld te zijn. Het liefst zit ik rustig te schrijven en dat, noem mij gerust ouderwets, vind ik ook de core-business van een auteur.

En de crisis in de boekenwereld? De discussies daarover gaan naar mijn idee teveel over verkoopcijfers. Ik vind het persoonlijk helemaal niet zo alarmerend dat er minder boeken worden verkocht. Alarmerend is het pas als er steeds minder boeken worden gelezen en in mijn bescheiden optiek is de oplossing voor dat probleem van een welhaast onthutsende eenvoud. Zorg dat kinderen al op jonge leeftijd boeken gaan lezen en besteed daar in het onderwijs heel veel aandacht aan. Want als je al vroeg begint met lezen zul je er later niet meer mee stoppen.

En het heeft nog een bijkomend voordeel.

Lezers blijken intelligenter te zijn dan niet-lezers.

Bron: Crimezone

Marisha Pessl – Nachtfilm

Ik lees op het ogenblik de literaire thriller Nachtfilm van de Amerikaanse schrijfster Marisha Pessl. Ik ben halverwege en wat moet ik ervan zeggen. Het boek is adembenemend, betoverend, hallucinerend. Een fenomenale afsluiting van het jaar. Ik begon het jaar met een andere daverende ontdekking nl. Pontus Ljunghill met Een onzichtbare en vroeg mij in januari af wat het jaar 2013 verder nog aan moois zou brengen. Wel, Nachtfilm is een overweldigende afsluiting. Op de video praat Marisha Pessl over haar boek, dat geweldig goed ontvangen is.

Jaye Ford – Ben je al bang? (recensie)

Ben je al bang? Ben je al bang?De Fontein – Utrecht 2013

Livia Prescott is samen met haar vriendin en zakelijke partner Kelly Weeks eigenaresse van het uitzendbureau Prescott & Weeks, een bedrijf dat moeilijke tijden doormaakt. Naast deze zakelijke beslommeringen is zij ook verwikkeld in een echtscheidingsprocedure en brengt zij de nodige tijd door bij haar vader die in een verzorgingshuis zijn laatste levensdagen doorbrengt. Op een avond wanneer zij haar werk verlaat wordt zij in een parkeergarage aangevallen door een gemaskerde man. Zij weet de man te verjagen maar houdt aan de vechtpartij een gebroken vinger en een beschadigd gezicht over. Livia wordt door de haar onbekende beveiligingsexpert Daniel Beck voor nader onderzoek naar het ziekenhuis gebracht. Korte tijd daarna ontvangt zij een brief waarin iemand haar ernstig bedreigt. Als er meer brieven volgen en haar vriendin Sheridan bij auto-ongeluk ernstig gewond raakt, dringt de ernst van de situatie pas goed tot Livia door en staat haar wereld op zijn kop.

Lees verder.

Judith Visser – Zeemansbruid (recensie)

Zeemansbruid ZeemansbruidJudith Visser; Xander Uitgevers – Amsterdam 2012

Ursula Klein werkt als rechercheur bij de Rotterdamse politie en wordt ingezet bij iets wat op een heel erg bizarre misdaad lijkt. Een man heeft een naakte vrouw van de Erasmusbrug naar beneden gegooid en is er daarna op zijn bakfiets vandoor gegaan. Als Ursula en haar collega’s de plaats delict onderzoeken blijkt het echter niet te gaan om een vrouw maar om een pop die bijna niet van een echt mens is te onderscheiden. Dit zieke gedrag herhaalt zich een paar keer en als bij een van die keren zo’n RealDoll op de auto van Dorian, Ursula’s broer, terecht komt en hij zwaar gewond raakt, wordt het voor haar wel heel erg persoonlijk. Het wordt nog gruwelijker als er een echte vrouw dood gevonden wordt, een lijk dat ook nog eens behoorlijk is toegetakeld. Zullen Ursula en haar collega en weduwnaar Jeff er in slagen deze psychopaat te stoppen voordat er nog meer slachtoffers vallen? Tijdens een bezoek aan Dorian in het ziekenhuis ontmoet Ursula Faye, de kersverse vriendin van Dorian die ondanks haar uitzonderlijke schoonheid een verborgen en teruggetrokken leven leidt.

Lees verder.

Kristina Ohlsson – Engelbewaarders (recensie)

Engelbewaarders EngelbewaardersThe House of Books – Vianen 2012

In een bos in de buurt van Stockholm wordt het stoffelijke overschot van een vrouw gevonden. Het hoofd en de handen ontbreken. Aan de navelpiercing herkent inspecteur Alex Recht de vrouw. Het is Rebecca Trolle, een studente die twee jaar geleden het ouderlijk huis verliet en nooit terugkeerde. Alex Recht en zijn team hebben de verdwijning nooit kunnen oplossen en dat knaagt nog steeds. Al vrij snel na de ontdekking van het lichaam van Rebecca wordt er in hetzelfde graf nog een stoffelijk overschot gevonden. Het is van een man die al veel eerder dan Rebecca om het leven moet zijn gebracht. Alex Recht, Fredrika Bergman en Peder Rydh onderzoeken de gruwelijk vondsten en ontdekken een verband tussen de twee slachtoffers en de beroemde schrijfster van kinderboeken Thea Aldrin. Zij woont in een bejaardentehuis en heeft sinds de veroordeling voor de moord op haar man niet meer gesproken. Ook ontdekken Alex Recht en zijn team een verband met de Engelbewaarders, een groep van vier mensen die een filmclub vormden. Maar achter de façade van de filmclub gaat een gruwelijk geheim schuil.

Lees verder.

Amanda Kyle Williams – De vreemde in ons midden

De vreemde in ons midden De vreemde in ons middenAmanda Kyle Williams; De Fontein – Utrecht 2013

Onafhankelijkheidsdag komt er aan en Keye Street maakt zich op voor een heerlijk en ontspannen weekend met haar vriend en rechercheur Aaron Hauser maar zoals zo vaak in het leven van politiemensen gooit een brute moord, in dit geval op de dertienjarige Troy Delgado, roet in het eten. Keye werkte jarenlang voor de FBI maar haar alcoholverslaving maakte daaraan een einde. Zij heeft nu een succesvol detectivebureau en werkt als adviseur en profielschetser voor het Atlanta Police Department. Zij wordt gebeld door haar nichtje Miki die nogal overstuur is omdat zij in haar appartement een vreemde man aantrof. Miki is een succesvolle fotografe maar ook iemand die een nogal onstuimig leven leidt en Keye neemt haar verhaal niet serieus. Zij besteedt haar tijd liever aan een onderzoek naar de herkomst van een mengsel van cement en kippenvoer dat in de urn van een overleden en gecremeerde moeder werd aangetroffen. Samen met haar assistent Neil Donovan, brengt zij een bezoek aan het crematorium.

Lees verder

Kristina Ohlsson – Engelbewaarders

Engelbewaarders Engelbewaarders The House of Books – Vianen 2012

Onlangs verscheen Paradijsoffer, de vierde thriller van de Zweedse schrijfster Kristina Ohlsson (1979). Zij is een van mijn favoriete misdaadauteurs. Haar schrijfstijl is boeiend en heeft de nodige diepgang waarbij ze maatschappijkritiek niet uit de weg gaat. Ik vind dat belangrijk. Er zijn veel auteurs die maatschappelijke problemen in hun misdaadromans gebruiken maar er dan niet al te diep of helemaal niet op ingaan. Dat is bij Kristina Ohlsson anders. Zij doet dat wel, zoals bijvoorbeeld in haar tweede boek Verzwegen dat over mensensmokkel gaat. Hoofdrolspelers in haar boeken zijn de criminologe Fredrika Bergman en politie-inspecteur Alex Recht. Ik heb van Kristina Ohlsson Ongewenst en Verzwegen gelezen en de twee personages maken daarin een mooie ontwikkeling door. Dus alvorens met de vierde thriller te beginnen ga ik eerst deel drie uit de serie lezen. Dit boek verscheen in 2012 onder de titel Engelbewaarders in Nederland.

Het boek verscheen bij The House of Books in Vianen. Op de flaptekst staat het volgende.

In een bos aan de rand van Stockholm wordt het aan stukken gesneden lijk van een jonge vrouw gevonden. Ze wordt geïdentificeerd als Rebecca Trolle, een studente die twee jaar geleden is verdwenen. Wanneer Fredrika Bergman en haar team de dood van Rebecca onderzoeken, doen ze nog meer macabere vondsten. Het spoor leidt naar een oudere schrijfster en een obscure club van filmliefhebbers, die zich de Engelbewaarders noemt.

Meer berichten over Kristine Ohlsson.

Ongewenst

Sara Sebastiansson is met haar dochtertje Lilian met de trein onderweg naar Stockholm. De trein maakt vanwege een technische storing een tussenstop en Sara maakt van de gelegenheid gebruik om op het perron een telefoontje te beantwoorden. Als de trein zonder haar vertrekt licht zij het personeel in dat haar belooft op haar dochtertje te zullen passen. Als zij per taxi in Stockholm aankomt en Lilian uit de trein wil halen, is het meisje verdwenen.

Verzwegen

In een appartement in Stockholm worden de stoffelijke overschotten gevonden van het domineesechtpaar Jacob en Marja Ahlbin. Het rechercheteam van Alex Recht gaat er in eerste instantie vanuit dat Jacob zijn vrouw om het leven heeft gebracht en daarna de hand aan zichzelf heeft geslagen. Dit lijkt logisch omdat Jacob een lange ziektegeschiedenis had van soms ernstige depressies en daarnaast een paar dagen voor de vermeende zelfmoord vernam dat zijn dochter Karolina door een overdosis heroïne om het leven was gekomen.
In dezelfde stad arriveert Ali uit Irak die in Zweden een nieuw leven hoop te beginnen. Hij moet echter eerst een opdracht uitvoeren als tegenprestatie voor de vervalste identiteitspapieren die hij van een mensensmokkelaar heeft ontvangen.

Volg dit blog

Ontvang de laatste berichten in je brievenbus

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten