Manuscripta 2012

Manuscripta is de jaarlijkse opening van het boekenseizoen. In het eerste weekend van september presenteren Nederlandse uitgeverijen de nieuwe titels van het komende seizoen. U kunt binnen en buiten genieten van boekpresentaties, podiumoptredens, interviews met bekende en debuterende auteurs, signeersessies, exclusieve previews van boekverfilmingen en bijzondere acts.

Christoffer Carlsson – De vrouw die uit het niets kwam

Na een gevangenisstraf wegens drugshandel te hebben uitgezeten keert Vincent Franke terug naar zijn appartement. Hij is niet alleen drugshandelaar maar ook een gebruiker en is eigenlijk voortdurend onder invloed. Kort na zijn vrijlating krijgt hij bezoek van zijn vriend Marko die een vrouw bij hem achterlaat. De vrouw, die zich Maria Magdalena noemt, mag onder geen beding zij appartement verlaten.

Je kunt onmogelijk het verschil tussen twee soorten heroine zien, zolang het om halfslachtig geproduceerd spul gaat dat een redelijk, halfslachtig effect teweegbrengt. Maar als het echt iets speciaals is, als heroine op zo’n zuivere, onversneden wijze tot stand is gekomen dat God zelf zich ermee bemoeid lijkt te hebben, ligt er een gloed overheen die wit en maagdelijk is als een ongebruikte bruidsjurk.
“Hoeveel?” vraagr Ted.
“Heel veel”, antwoord ik. Ted laat zijn tong langs zijn lippen gaan alsof hij zichzelf wil bevredigen.
“Hoeveel?” vraagt hij weer.

Maria heeft een treffende gelijkenis met Vincent’s jeugdliefde Felicia. Onder invloed van drugs en door de aanwezigheid van Maria komen er herinneringen aan Felicia boven en ontstaat een voorzichtige vriendschap tussen de twee.

Lees verder.

Een interview met Kisling & Verhuyck

Enige tijd geleden heb ik het boek Zwarte Kant van het schrijversechtpaar Kisling&Verhuyck gelezen en ik was nogal enthousiast over dat boek. Dat enthousiasme is niet ongemerkt voorbij gegaan. Ine Jacet van Misdaadromans.nl leek het een leuk idee om een interview met de schrijvers te houden en dat hebben wij gedaan. Het resulaat zie je hieronder. Veel leesplezier.

————–

Misschien willen jullie jezelf even kort voorstellen aan de lezers?

Corine Kisling studeerde Frans aan de universiteit Leiden. Ze is actief als literair vertaler, en publiceerde vijf romans, alvorens met haar echtgenoot Paul Verhuyck vier romans te publiceren onder de naam Kisling&Verhuyck: Het leugenverhaal (2007), Kwelgeest (2008), De duim van Alva (2010), Zwarte kant (2012).

Paul Verhuyck doceerde van 1972 tot 1999 Franse en Occitaanse literatuur aan de universiteit Leiden, en publiceerde naast wetenschappelijke publicaties (vaak in het Frans) eveneens vijf romans, alvorens met Corine Kisling de vier bovenvermelde duo-romans te schrijven. Alle romans verschenen bij De Arbeiderspers.

Meer info op www.paulverhuyck.com en www.kisling.nl

Kisling & Verhuyck

Hoe ontstaan de ideeën voor jullie boeken?  En hoe is het idee voor Zwarte kant ontstaan?

Het idee voor een roman komt altijd voort uit een historisch gegeven waar iets mee aan de hand is of waarbij je je vragen kunt stellen.
Zo is Het leugenverhaal  gesitueerd in het land van Reynaert, waar we tegenwoordig wonen (Zeeuws-Vlaanderen). In de roman combineren we de Reynaert met de Graal, waarover voor het eerst sprake is in Gent, eind twaalfde eeuw.
Kwelgeest gaat over de zeldzame oudste teksten over Uilenspiegel uit circa 1500. Tijdens een onderzoek had Paul gemerkt dat een geleerde de oudste Uilenspiegel-tekst had gekocht maar deze tekst niet vrijgaf en voor zichzelf hield. Dat werd het vertrekpunt van onze roman: waarom doet iemand zoiets?
De duim van Alva speelt in de hippe Antwerpse buurt Het Zuid. Die buurt is gebouwd op de dwangburcht van de gehate hertog van Alva. We vertrekken van het gegeven dat kwalijke restanten daarvan elk jaar geactiveerd worden door de decibels van de grote Antwerpse Pinksterkermis, de “Sinksenfoor”.
Het idee voor Zwarte kant is ontstaan tijdens een vakantie in de Dordogne toen we een oud troubadourskasteel bezochten, waar we te woord werden gestaan door een arbeider, die vervolgens ook de geleerde gids bleek te zijn en uiteindelijk de kasteelheer zelf. We wisten meteen dat we hier ooit iets over wilden schrijven. We hebben dat gegeven gecombineerd met een heel ander kasteel, waarvan de eigenaar een (bescheiden) collectie memorabilia van Marie-Antoinette had opgebouwd. In Zwarte kant hebben we de kastelen in hetzelfde dorp gezet en een oude vete gecreëerd tussen de kasteelheren.

Het leugenverhaal

Waarom schrijven jullie historische misdaadromans?

Onze romans zijn in feite geen historische romans want de plot ontwikkelt zich op basis van conflicten in de 21e eeuw, in het heden dus. Maar die conflicten worden gevoed door “oud zeer”, een soort “cold cases” uit vorige eeuwen. Historische gegevens dus, die nog altijd voor conflicten en zelfs misdaden in het heden kunnen zorgen.

Het leugenverhaal gaat over een Amsterdamse uitgever die naar aanleiding van een erfenis terugkeert naar zijn geboorteplaats in Zeeuws-Vlaanderen. Daar vraagt zijn oude leraar hem hulp bij problemen die hij heeft opgeroepen door een publicatie over Reynaert en de Graal. Die heeft allerlei nare gevolgen: zowel vastgoedmakelaars als neonazi’s en occulte groeperingen hebben er alles voor over om de Graal te vinden.

Het leugenverhaal werd bekroond met de Zeeuwse Boekenprijs 2007.

Kwelgeest speelt aan de universiteit Leiden, en op een chique tennisclub. Een docent is gefrustreerd in zijn onderzoek doordat een Duitse collega zijn Uilenspiegel-tekst niet vrijgeeft. En juist die Duitser wordt benoemd in zijn vakgroep! Maar dan wordt er op de tennisclub een zeer onverwachte ontdekking gedaan, die zowel met tennis als met Uilenspiegel als met het Nederlandse koningshuis te maken heeft.

In De duim van Alva verzetten rijke buurtbewoners zich tegen de overlast die jaarlijks door de Sinksenfoor wordt veroorzaakt, en die hun investeringen dreigt te devalueren. Hun acties gaan behoorlijk over de schreef. Er wordt gesuggereerd dat het kwaad van Alva doorwerkt via zijn standbeeld dat nog onder de grond zou liggen. De hoofdpersoon, een Nederlandse journalist uit Den Briel, gelooft er niets van, maar wordt er ten slotte het meest door beïnvloed.

Zwarte kant is gesitueerd in een klein, denkbeeldig dorp in de Dordogne, waar twee kasteelheren (een rijke industrieel, bezeten door Marie-Antoinette, en een verarmde baron) elkaar naar het leven staan. In het rijke kasteel vindt een congres plaats over smaadschriften tegen Marie-Antoinette. De hoofdpersoon, Nora, werkt in een antiquariaat in Amsterdam. Tijdens haar vakantie woont ze een aantal lezingen bij. Ongewild raakt ze betrokken bij de vijandschap tussen de twee heren, die via Marie-Antoinette wordt uitgevochten…

Kwelgeest

Ieder van jullie heeft een aantal eigen boeken geschreven. Zwarte kant hebben jullie samen geschreven.  Hoe voltrekt zich dit creatieve proces? Ik kan mij voorstellen dat het samen schrijven van een boek ook meningsverschillen kan veroorzaken. Hoe gaan jullie daarmee om?

Dat is met stip de meest gestelde vraag. Al de wederzijdse correcties verwerken is inderdaad soms een soort sensitivity training, waarbij je het verschil tussen het persoonlijke en het zakelijke steeds voor ogen moet houden in het belang van de uiteindelijke roman. Het huwelijk heeft stand gehouden, is er zelfs door verdiept.
De werkwijze? Eerst plannen we samen de grote plotlijnen en de onderverdeling ervan in hoofdstukken. We spreken af wie welke hoofdstukken voor zijn rekening zal nemen. Die tekst wordt dan door de ander door de mangel gehaald, gecorrigeerd en aangevuld, zodat uiteindelijk niet meer te zeggen valt door wie het hoofdstuk geschreven is. Het is onze bedoeling dat er door die werkwijze een derde stem ontstaat, die niet helemaal meer die van Paul of Corine is, maar van de duo-auteur “Kisling&Verhuyck”.

Zwarte kant

In Zwarte kant wordt een boeiend portret geschilderd van Marie-Antoinette. In het leven aan het Franse hof in die tijd is voldoende inspiratie te vinden voor een pakkende misdaadroman.  Hebben jullie ooit overwogen een boek over die periode te schrijven?

Eigenlijk is Zwarte kant dat boek. Maar zoals we eerder al zeiden, we schrijven geen historische romans. Verder is Marie-Antoinette inderdaad een inspirerende figuur, over wie al ontelbare romans, studies en films zijn gemaakt. Zelf hebben we veel gehad aan de historische studies over de – soms grof pornografische – smaadschriften tegen Marie-Antoinette, door met name Hector Fleischmann en Robert Darnton. Mochten we ooit een nieuw idee over haar krijgen, dan sluiten we een volgende roman over haar niet uit, maar dat is momenteel niet onze prioriteit, zoals we bij de laatste vraag uitleggen.

In Zwarte kant wordt een weinig positief beeld geschetst over de wereld van de boekenantiquariaten.  Louche en chantage-achtige praktijken lijken deel uit te maken van de dagelijkse bedrijfsvoering. Kwam er een reactie van de beroepsgroep? Zo ja, hoe was deze?

In Zwarte kant komt inderdaad een antiquaar voor die niet correct handelt. Wij veralgemenen dit niet tot de hele beroepsgroep, en beweren zeker niet dat dit bij “de dagelijkse bedrijfsvoering” behoort. Als een glazenwasser een moord pleegt, wil dat niet zeggen dat alle glazenwassers moordenaars zijn.
We hebben het typoscript trouwens eerst laten lezen door een bevriende antiquaar, die het bekeken heeft vanuit zijn professionele standpunt. Hij vond het een heel goed boek. Andere reacties van de beroepsgroep hebben we nog niet gehad.

De duim van Alva

Er is de laatste tijd nogal veel te doen over de opkomst van digitale boeken en e-readers en dan met name als het om piraterij gaat. Wat is jullie mening over de toekomst van het papieren boek?  Delen jullie de zorg van sommigen die beweren dat als gevolg van piraterij over enige tijd geen geld meer te verdienen is met het schrijven van boeken en dat daarom veel schrijvers zullen stoppen?

De vraag bevat verschillende elementen.

Ten eerste is het voortbestaan van het papieren boek versus het e-book wellicht niet zozeer een zaak van of/of, maar van en/en. De twee kunnen naast elkaar blijven bestaan. Wel is het zo dat de prijs van het e-book momenteel veel te hoog is (ongeveer 75% van het papieren boek), terwijl er geen drukkosten, distributiekosten en opslagkosten meer zijn. Daarom bestaat er sinds kort een e-book-site van auteurs www.boenda.nl die de e-pubs van verramsjte boeken veel goedkoper aanbiedt, maar dat initiatief moet nog wel groeien. Onze backlist (totaal elf e-books) is er al te downloaden voor 4,99 euro per e-book.

Piraterij? Piraterij is diefstal, en zou als zodanig bestraft moeten worden. Zoals op vele gebieden loopt ook hier de handhaving achter op de wetgeving. Het enige waar je op kunt hopen is een bewustwording van de consument en bij degene die boeken of CD’s illegaal kopieert. Een kopie is gauw gemaakt en men realiseert zich niet dat de auteur of artiest bestolen wordt van een toch al schamel inkomen.

Zullen schrijvers ermee stoppen als ze er geen geld meer mee verdienen? Schrijven is een drive die van binnenuit komt. De zeldzame commerciële hypes buiten beschouwing gelaten, kunnen maar heel weinig schrijvers van hun pen leven. Die toestand bestaat al eeuwen. Op hun budget zal de impact van piraterij eerder marginaal zijn. Ze zullen blijven schrijven en bestolen worden.

Meer impact is misschien te verwachten van de crisis in boekenland (slechts gedeeltelijk veroorzaakt door de financieel-economische crisis): het gevolg hiervan is dat de uitgeverijen minder titels op de markt zullen brengen.

Wat is jullie mening over de wijze waarop de Nederlandse politiek omgaat met de problematiek rondom de Hedwigepolder?

Op dat gebied zijn wij niet bevoegder dan de gemiddelde krantenlezer of tv-kijker. Nederland heeft zich in 2005 al gecommitteerd de polder onder water te zetten. Dat had in 2007 (2008?) al uitgevoerd moeten worden. Nederland wordt op de vingers getikt door België en Europa. Woord houden dus. Anderzijds wordt het langzamerhand wel tijd dat de reeks uitdiepingen van de Westerschelde (waarvoor de ontpoldering een natuurcompensatie zou zijn) t.b.v. de Antwerpse haven ophoudt. Bovendien willen de meeste Zeeuwen emotioneel liever niet ontpolderen, omdat Zeeland gewend is land op water te winnen en niet omgekeerd (cfr. “luctor et emergo”).

Hebben jullie plannen om weer samen een boek te schrijven? En zo ja, kunnen jullie een tipje van de sluier oplichten over waar dat boek over zal gaan?

Momenteel schrijven we weer eens afzonderlijk een roman. Corine “Het badhuis”, en Paul “April 58” (werktitels!). Daarna zijn we wel van plan opnieuw samen als Kisling&Verhuyck een paar duo-romans te schrijven met historische achtergronden als de pelgrimswegen naar Santiago, de vijftiende-eeuwse dichter-moordenaar François Villon, de profetieën van Nostradamus.

—————

 

Andrew Brown – Het lied van de dood

Het verhaal in Het lied van de dood speelt zich af in de Zuid afrikaanse stad Stellensbosch en bestaat uit twee verhaallijnen waartussen Andrew Brown steeds heen en weer schakelt. De eerste verhaallijn behandelt de moord op de blanke studente Melanie du Pereez. De zaak wordt onderzocht door de gekleurde politie inspecteur Eberard Februarie, een man met een duister verleden waaronder hij nog dagelijks lijdt. Hij ontdekt een aantal bizarre geheimen die met de moord te maken hebben.

Ze dreef in het traag stromende water, grashalmen en het tapijt van onkruid op de modderige oever liefkoosden haar tenen. Ondanks het vroege uur was het water al warm. De stralende februarizon scheen verzengend heet op de dunne wolken die langs de hemel trokken. Er was geen zweem te bespeuren van de aangename vochtigheid waarmee de dageraad doorgaans gepaard ging. In plaats daarvan schroeide de stekend droge adem van de zomer de valleien en streek langs de rieten daken van de boerderijen. De waterdruppels op de wijnstokken- de fijne nevel die al voor zonsopgang door de automatische sprinklerinstallatie werd verspreid- waren verdampt op de wind en hadden slechts een tekening van poederige zwavelsporen op de bladeren achtergelaten.

De tweede verhaallijn speelt zich driehonderd jaar eerder af. In het zojuist gestichtte plaatsje Stellenbosch begint wijnboer Martin van der Keesel met het aanleggen van de eerste wijngaarden.

Lees verder.

Sharon Bolton – Zielsgeheim

Ik lees op het ogenblik het boek Zielsgeheim van Sharon Bolton. Het is de vierde misdaadroman van deze Engelse schrijfster die in Nederland is uitgegeven. Eerdere titels zijn: Bezwering, Bloedschande en Offerande. Bloedschande heb ik eerder gelezen; de recensie kun je hier lezen.

Zielsgeheim

Zielsgeheim wordt uitgegeven door A.W.Bruna Uitgevers te Utrecht. Op de achterkant van het boek kun je de volgende tekst lezen:

Ondanks haar fascinatie voor de negentiende-eeuwse seriemoordenaar Jack the Ripper heeft de jonge Londense politieagente Lacey Flint nog nooit aan een moordonderzoek gewerkt. Totdat er op een avond een vrouw hevig bloedend door messteken over Laceys auto leunt, in haar armen valt en sterft. Als getuige moet Lacey een gepaste afstand tot de moordzaak houden, maar wanneer ze via een journaliste een brief ontvangt waarin een verwijzing naar Jack the Ripper en naar Lacey staat, blijkt dat onmogelijk. Is er een copycat killer aan het werk? Lacey weet als geen ander dat er volgens het patroon van de negentiende-eeuwse moorden nog meer slachtoffers gaan vallen. En zij kan weleens de volgende zijn…

Over Sharon Bolton.

Sharon Bolton (1960, Lancashire) volgde een toneelopleiding en haalde vervolgens een MBA. Ze begon een succesvolle carrière in PR en marketing en is inmiddels een fulltime gelauwerd auteur.

Ze raakte gefascineerd door de Britse traditionele folklore, wat resulteerde in het schrijven van haar eerste boek Offerande, dat meteen internationaal werd opgepikt en genomineerd werd voor de SNCF Prix du Polar voor beste Europese detective 2010, voor de International Thriller Writers Award 2009 en voor de Mary Higgins Clark Award 2009.

Daarna volgde Bezwering, dat de Mary Higgins Clark 2010 Award won en genomineerd werd voor de Barry Award (VS) voor het beste Engelse boek 2010. Haar derde boek Bloedschande werd genomineerd voor de Gold Dagger Award 2010.

Tom Wright – Wat de zomer niet overleeft

In een voorstadje in het zuiden van de Verenigde Staten groeit de jonge James Bonham, Biscuit voor zijn vrienden, op bij zijn grootmoeder. Zijn vader is overleden en de nieuwe vriend van zijn verslaafde moeder is een gewelddadige man die zijn handen niet kan thuishouden. Op een ochtend treffen Biscuit en zijn oma, Lee Ann aan op de veranda. Het nichtje van Biscuit is mishandeld en komt ook bij oma wonen.

Ik wreef in mijn ogen terwijl ik terugdacht aan die dag met Jack toen de hele wereld bloedrood was geworden. “Nee,” zei ik. “Of ja, toch. Ik weet het niet. Ik wou dat iemand me kon vertellen wat ik mag voelen.”
“Ik kan je wel vertellen dat het niet slecht is om een echte vijand te haten, James, wat ze op zondagsschool ook beweren. Het zou tegennatuurlijk zijn als het niet zo was. Maar je moet wel onderscheid blijven maken tussen denken en doen. Gedachten en emoties zijn niet goed of slecht. Ze komen zoals vogels in de lucht, buiten onze macht. Maar bij woorden en daden kun je kiezen, en er zijn altijd consequenties aan verbonden”. Ze legde haar hand op de mijne. “Snap je?”

In deze redelijk beschermde omgeving ontwikkelt zich een hechte band tussen Biscuit en L A, twee beschadigde mensen die een normale ontwikkeling naar volwassenheid is ontnomen door verslaafde…………….

Lees verder.

Ruth Galloway als tv-heldin?

In onderstaand interview praat Elly Griffiths over het feit dat de BBC een optie heeft om van haar boeken een televisieserie te maken. Zij noemt in het interview twee actrices die de rol van Ruth Galloway zouden kunnen spelen. Beide actrices zijn daar volgens mij geknipt voor. Ik ben benieuwd of het er ooit van gaat komen. De boeken bieden genoeg actie en spanning om er iets moois van te maken.

Andrew Brown – Het lied van de dood

Bevroren tegoeden van Quentin Bates heb ik uit. Dit is beslist geen onaardige misdaadroman maar een hoogvlieger is het ook niet.
Ik ben begonnen met het boek Het lied van de dood van de Zuid-Afrikaanse schrijver Andrew Brown. Brown is advocaat en woont in Kaapstad. Het boek is uitgegeven door Karakter Uitgevers te Hoorn.

Het lied van de dood

Op de achterflap van het boek staat het volgende.

Stellenbosch, tegenwoordige tijd. Het lichaam van een jonge blanke vrouw, Melanie du Preez, wordt drijvend in de rivier gevonden. Inspecteur Eberard Februarie, een gekleurde man die worstelt met demonen uit zijn eigen verleden, krijgt de zaak toegewezen. Tijdens het onderzoek belandt hij in een verborgen wereld die leidt naar het verrotte hart van de oude stad. Een wereld van decadentie, van seks en drugs, waarin blanken en zwarten zich aan elkaar verlustigen.

Stellenbosch, zeventiende eeuw. Martin van der Keesels talent voor de wijnbouw is even groot als de wreedheid waarmee hij de slaven behandelt die voor hem werken. Als hij zijn aandacht richt op de familie Boorman, en in het bijzonder op hun jonge dochter Sanna, zet dat gebeurtenissen in gang die niet alleen doordreunen in de vroege koloniale gemeenschap, maar waarvan drie eeuwen later de echo zelfs nog doorklinkt.

Met deze twee verweven verhaallijnen heeft Andrew Brown een fascinerende literaire thriller geschreven over vooroordelen, verraad, moed en verlossing. Het lied van dood is een intelligent, ijzingwekkend en meeslepend verhaal waarin Februarie snel moet handelen in een zaak die de maatschappelijke vooroordelen overstijgt om te voorkomen dat er nog meer slachtoffers vallen.

Elly Griffiths – Beenderhuis

Forensisch archeologe Ruth Galloway is uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de opening van een middeleeuwse doodskist waarin zich de overblijfselen van bisschop Augustine zouden bevinden. De bisschop is de voorvader van de prominente Norfolkse familie Smith. In de museumzaal waar deze ceremonie zich zal voltrekken wordt echter niet alleen de bisschop aangetroffen maar ook het lichaam van de curator van het museum. Dood.

Er komen twee deuren uit op de studeerkamer van Lord Smith. Op de ene staat DE NIEUWE WERELD en op de andere STREEKGESCHIEDENIS. Ze voelt zich als Alice in Wonderland. Vanwege het zachte geluid, dat lijkt op gefluister of gefladder, valt haar keus op Streekgeschiedenis. Ze hoopt daar een oogstrelende verzameling lokale artefacten aan te treffen. In elk geval geen wassen beelden en opgezette dieren.
Haar wens gaat in vervulling. De zaal van de afdeling Streekgeschiedenis is leeg, op een doodskist na die op een schragentafel staat en een roerloze figuur die ernaast ligt. Het raam staat open en de wind laat de pagina’s van de opengevallen museumgids op de vloer heen en weer bewegen, wat het geluid maakt van een fladderende vogel.

Inspecteur Harry Nelson en zijn team, die bezig zijn met het onderzoek naar een omvangrijke drugshandel, worden met het onderzoek naar de dood van de curator belast.

Lees verder.

Quentin Bates – Bevroren tegoeden

Afgelopen vrijdag ben ik begonnen in het boek De witte duivelvan Justin Evans. Na 114 pagina’s gelezen te hebben ben ik er mee gestopt. Het boek staat vol met cursieve teksten en zinnen tussen haakjes. Dat maakt een uitermate rommelige indruk en komt de leesbaarheid van het boek niet ten goede. Ik wil hiermee niet zeggen dat het een slecht boek is. Dat moet iedereen voor zichzelf uitmaken. Mij bevalt het echter niet. Lezen moet een plezier zijn en niet een zoektocht naar een verhaallijn in een verwarrende tekstopmaak.

Ik ben nu begonnen met het boek Bevroren tegoeden van de Engelse schrijver Quentin Bates. Hij is journalist en woonde en werkte een jaar of twintig op IJsland. Daar is zijn verhaal dan ook gesitueerd. Het eerste deel in de serie rondom politie-inspecteur Gunnhildur Gísladóttir, beter bekend als Gunna, speelt zich af in de periode kort voor de ineenstorting van het IJslandse bancaire systeem. Het boek is uitgegeven bij Karakter Uitgevers – Uithoorn en die heeft de volgende informatie verstrekt.

Bevroren tegoeden

Gunna staat aan het hoofd van het politieteam in het dorpje Hvalvík in het zuidwesten van IJsland. Gunna is toegewijd en getalenteerd, maar omdat ze een vrouw ‘van zekere leeftijd’ is, is ze wat carrière betreft voorbijgestreefd door een aantal ambitieuze mannelijke collega’s, die nu op aantrekkelijke posten zitten.

Als er een lijk aanspoelt in de haven van het anders zo doodstille Hvalvík is de druk op Gunna om dit geval van verdrinking snel af te handelen groot. Toch ontkomt ze niet aan de indruk dat de dood van de man geen ongeluk was en verdiept ze zich in de reconstructie van de laatste uren van zijn leven.

De zaak voert haar naar de zakenwereld van Reykjavík, vol dubieuze zakendeals, corrupte overheidsdienaren en geweld. Gunna voelt zich al snel geïsoleerd en onwelkom in deze vijandige omgeving, maar toch zet ze door, vastbesloten uit te vinden waarom een jongeman in een donkere nacht verdronk, meer dan honderd kilometer van waar hij eigenlijk had moeten zijn.

Hier vind je een interview met Quentin Bates over zijn boek.

1 58 59 60 61 62 74