Category Archives for nieuwe boeken

Maud Mayeras – Reflex

Reflex

Maud Mayeras (1981) is een talentvolle Franse thrillerschrijfster. Zij debuteerde in 2006 met de thriller Hematome die niet in het Nederlands werd vertaald. Met haar tweede boek Reflex brak ze door naar een groter publiek en won ze verschillende belangrijke thrillerprijzen. Ze woont en werkt in Limoges.

Reflex is in het Nederlands vertaald en zal later dit jaar onder dezelfde titel verschijnen bij uitgeverij Cargo in Amsterdam. Over het boek heeft de uitgever de volgende informatie verstrekt.



Als het lichaam van een kind wordt gevonden op de plek waar haar zoontje elf jaar geleden is vermoord keert politiefotografe Iris Baudry terug naar haar geboorteplaats. Om de waarheid te achterhalen en haar nachtmerries te overmeesteren zal ze duistere geheimen uit het leven van haar demente moeder moeten ontrafelen.

Een paar reacties uit de Franse pers

Exceptioneel, en absoluut kwaadaardig.’ – Santé

‘Telkens heb je het bij het verkeerde eind, en de ware schuldige laat zich niet raden. Een uitstekende thriller.’ – A Lire

‘Origineel en intrigerend. Mayeras weet de spanning en donkere sfeer fantastisch op te bouwen.’ – Le Populaire

Ruth Rendell – De kindmoeder

De kindmoeder

Op 2 mei overleed de Britse misdaadauteur Ruth Rendell op 85-jarige leeftijd. Zij heeft in haar leven een groot aantal boeken geschreven, een carrière die in 1964 begon met Uit de sleur (From Doon with death). Haar misdaadromans werden geprezen om de mooie schrijfstijl, het diepe psychologische inzicht en de verrassende plotwendingen. Zij schreef een veertiental boeken onder het pseudoniem Barbara Vine. Enkele bekende titels zijn Terugzien in duisternis (A dark-adapted-eye), Asta's boek (Asta's book), Verborgen nalatenschap (The blood doctor) en Gesloten ruimte (Grasshopper).

Binnenkort verschijnt De kindmoeder (The child's child). Het is het veertiende en laatste boek dat Ruth Rendell als Barbara Vine schreef. In enkele interviews had zij al aangegeven dat dit haar laatste Barbara Vine boek zou zijn. Het wordt uitgegeven door uitgeverij A.W. Bruna. Op de flaptekst staat het volgende.

Als Grace en haar broer Andrew het huis van hun grootmoeder erven, besluiten ze daar samen te gaan wonen. Voor hen een logische stap: ze kunnen het prima met elkaar vinden en het huis is groot genoeg. Maar waar ze niet over hadden nagedacht: wat als een van hen wil samenwonen met zijn of haar geliefde? Als de partner van James, Andrew, bij hen intrekt, zet dit de verhoudingen enigszins op scherp.

Grace probeert zich te concentreren op haar promotieonderzoek. Ze krijgt een ongepubliceerd manuscript uit 1951 onder ogen, over een ongetrouwde jonge moeder in de periode tussen de twee wereldoorlogen. Maar als de gebeurtenissen in haar eigen leven een onverwachte wending nemen raakt ze ineens wel heel erg betrokken bij dit onderwerp.

De kindmoeder speelt zich afwisselend af in het Londen van nu en het afgelegen Devon van de jaren veertig, en toont op een aangrijpende manier hoe de maatschappij door de jaren heen is veranderd – maar ook hoe sommige dingen hardnekkig hetzelfde blijven.

Enkele commentaren

In de handen van Vine, beter bekend als Ruth Rendell, ontpopt deze boek-in-boekconstructie zich tot iets ingenieus – een soort sinistere Rubiks kubus, die steeds een nieuw motief, vorm van verraad of gewelddadigheid laat zien. Krijgt een dikke tien.

Entertainment Weekly

De Rendell/Vine-combinatie levert al jaren werk op dat consequent beter is dan dat van de meeste Bookerprize-winnaars bij elkaar.

Ian Rankin

Rachel Joyce – Het liefdeslied van Queenie

Het liefdeslied van Queenie. Een hartverwarmende en ontroerende roman over de vriendschap tussen twee oude mensen.

Het liefdeslied van Queenie

Rachel Joyce (Londen, 1962) begon haar carrière als actrice en speelde bij de Royal Shakespeare Company en het Royal National Theatre. Daarna werkte ze twintig jaar bij de radio, waarvoor ze hoorspelen en documentaires schreef. Ze woont in Gloucestershire met haar man en vier kinderen. De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry (The unlikely pelgrimage of Harold Frey) was haar eerste roman, waarvan de rechten al voor verschijnen aan dertig landen werden verkocht. Met dit boek verscheen ze in 2012 op de longlist van Man Booker Prize. Haar tweede boek De dag dat de tijd stil stond (Perfect) ontving eveneens lovende kritieken. Bij uitgeverij Cargo is haar derde roman verschenen onder de titel Het liefdeslied van Queenie (The love song of Miss Queenie Hennessy). Het is een vervolg op De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry, een roman waarin Queenie Hennessy vertelt waarom zij Harold Fry verliet zonder afscheid te nemen. Ik heb de eerste twee romans van Rachel Joyce gelezen en vond ze geweldig. Mijn verwachtingen voor dit nieuwe boek zijn hoog gespannen.

Korte inhoud

Wanneer Queenie Hennessy te horen krijgt dat Harold Fry dwars door Engeland loopt en op weg is naar háár, is ze verbijsterd. Ze had in haar brief uitgelegd dat ze ging sterven, en tijd om op hem te wachten heeft ze niet meer. Een vrijwilliger bij het hospice stelt voor dat ze Harold nog een brief schrijft, waarin ze alles aan hem vertelt. Waarom ze twintig jaar geleden verdween zonder vaarwel te zeggen. Hoe Harold haar leven heeft veranderd, en zij zonder dat hij het doorhad het zijne.

Een kort fragment

Vanochtend kreeg ik je brief. We zaten in de huiskamer voor onze ochtendactiviteiten. Iedereen zat te slapen.
Zuster Lucy, de jongste non die als vrijwilligster in het hospice werkt, vroeg of iemand haar met haar nieuwe puzzel wilde helpen. Niemand gaf antwoord. ‘Scrabble misschien?’ zei ze.
Niemand verroerde zich.

Een potje Muizenval dan?’ zei zuster Lucy. ‘Dat is zo’n leuk spel.’
Ik zat in een stoel aan het raam. Buiten zwiepten en huiverden de naaldbomen. Een enkele zeemeeuw balanceerde in de lucht.

Galgje?’ zei zuster Lucy. ‘Wie wil?’
Een patiënt knikte en zuster Lucy pakte papier. Tegen de tijd dat ze alles gereed had, potloden, een glas water en zo, was hij alweer ingedut.
Mijn leven is veranderd in het hospice. De kleuren, de geuren, hoe een dag voorbijgaat. Maar ik sluit mijn ogen en doe alsof de hitte van de radiator de zon is op mijn handen en de geur van de lunch is het zout in de lucht. Als ik de patiënten hoor hoesten is het gewoon de wind in mijn tuin aan de zee. Ik kan me van alles verbeelden, Harold, als ik mijn best doe.
Zuster Catherine stevende naar binnen met de ochtendbestelling.

Post!’ zei ze. Uit volle borst. ‘Kijk eens wat ik allemaal heb!’
O, o, o,’ deed iedereen en ging rechtop zitten.
Zuster Catherine overhandigde een aantal bruine, doorgestuurde enveloppen aan een Schot, bekend als meneer Henderson.
Er was een kaart voor de nieuwe jonge vrouw. (Ze is gisteren gekomen. Ik weet niet hoe ze heet.) Er is een grote man die koning Blingbling wordt genoemd en hij kreeg weer een pakje. Maar ik ben hier nu al een week en ik heb hem nog niet één pakje zien openmaken. Barbara, de blinde dame, kreeg een briefje van haar buurvrouw – zuster Catherine las het hardop voor – de lente is in aantocht, stond er. De luidruchtige vrouw die Finty heet opende een brief met de mededeling dat ze de kraslaag moest afkrabben om te ontdekken dat ze een opwindende prijs had gewonnen.

En Queenie, iets voor u.’ Zuster Catherine liep de kamer door terwijl ze een envelop voor zich uit hield. ‘U hoeft niet zo bang te kijken.’
Ik herkende jouw handschrift. Eén blik en mijn hart sloeg op hol. Prachtig, dacht ik. Twintig jaar laat de man niets van zich horen, dan stuurt hij een brief en bezorgt me een hartaanval.
Ik staarde naar het poststempel. Kingsbridge. Onmiddellijk zag ik het troebele blauwe water voor me, de bootjes die langs de kade aangemeerd lagen. Ik hoorde het water klotsen tegen de plastic boeien en de tuigage die tegen de masten klepperde. Ik durfde de envelop niet open te maken. Ik keek alleen maar en dacht terug.
Zuster Lucy kwam me te hulp. Ze duwde haar kinderlijke vinger onder de omslag en bewoog hem langs de vouw om de envelop open te scheuren.
‘Zal ik hem voorlezen, Queenie?’ Ik probeerde nee te zeggen, maar het nee kwam eruit als een grappig geluid dat ze verkeerd interpreteerde als ja.

Arnaldur Indriðason – Erfschuld

Erfschuld

Arnaldur Indriðason (1961) is de bekendste misdaadauteur van IJsland. Hij is vooral bekend geworden met zijn boeken over inspecteur Erlendur Sveinsson. Zijn boeken zijn in vele talen vertaald en hij werd meerdere malen genomineerd voor prestigieuze prijzen. Zo won hij twee keer De Glazen Sleutel, de prijs voor de beste Scandinavische thriller , in 2002 met Mýrin (Noorderveen) en in 2003 met Grafarþögn (Moordkuil). Noorderveen werd ook verfilmd onder de titel Jar City.

Arnaldur Indriðason is vooral een verhalenverteller en hij vertelt zijn verhalen in een karakteristieke, ingetogen en melancholieke schrijfstijl. Ieder woord telt en iedere zin heeft betekenis. De beschrijvingen van het prachtige landschap van IJsland zijn filmisch en de karakters komen levensecht over.

Op 6 mei verschijnt bij uitgeverij Q een nieuw boek van Arnaldur Indriðason. De IJslandse titel Skuggasund werd in het Nederlands vertaald met Erfschuld.

Een alleenstaande oude man wordt dood aangetroffen in zijn appartement in Reykjavík. Hij blijkt vermoord te zijn, verstikt met zijn eigen kussen. Op zijn bureau liggen een paar krantenknipsels uit de oorlogsjaren: achter het Nationaal Theater in Reykjavík, dat in die tijd dienstdeed als opslagplaats voor het bezettingsleger, werd een meisje gewurgd aangetroffen. Een gepensioneerde politieman hoort van de moord op de oude man en zijn nieuwsgierigheid is gewekt. Hij is goed bekend met de zaak maar waarom zou iemand daar meer dan een halve eeuw krantenartikelen over bewaard hebben? Erfschuld is nu al bekroond met een internationale prijs: de Spaanse Premio RBA de Novela Negra 2013, die wordt uitgereikt aan de schrijver van een nog niet verschenen misdaadroman. Er werden tweehonderd manuscripten uit verschillende landen ingestuurd.

Aglaia Bouma – Niets te verbergen

Niets te verbergen

Binnenkort verschijnt de roman Niets te verbergen van Aglaia Bouma. Een opmerkelijk en verontrustend boek over privacy, de manier waarop we daarmee omgaan en hoe het ons kwetsbaar maakt. Aglaia Bouma (1970) is behalve schrijver een emotionele rationalist, luchthartige pessimist, sociale einzelgänger, humanistisch misantroop, ondernemer en een vat vol. Haar roman De dwaling heeft positieve recensies ontvangen en de korte verhalen van haar hand gooien regelmatig hoge ogen bij wedstrijden. Zelfportret en Kort aangebonden werden gepubliceerd in cultureel en literair tijdschrift 'Schoon Schip'. Als goden in Frankrijk mocht ze voorlezen tijdens de presentatie van verhalenbundel Op de Franse toer waarin het verhaal is opgenomen. Ook een aantal andere verhalen werden gepubliceerd in bundels.

De personages die in haar fantasie ronddolen, probeert ze zo te beschrijven dat het resulterende verhaal nog een tijdje in het hoofd van de lezer blijft hangen. Want om u, beste lezer, gaat het!

Niets te verbergen wordt uitgegeven door uitgeverij Letterrijn uit Leidschendam

Prostituee Maud probeert zich staande te houden in het Nederland van de nabije toekomst, wanneer alle persoonlijke gegevens van mensen worden opgeslagen in een elektronisch burgerdossier. Dat betekent dat je geen echte privacy meer hebt en je vrijheid wordt beknot, maar het moet het leven ook een stuk gemakkelijker en veiliger maken.
Maud heeft er geen probleem mee dat overheid en bedrijfsleven bijna alles over haar weten. Zij heeft niets te verbergen en dus ook niets te vrezen. Of lijkt dat alleen maar zo?

Aglaia Bouma

Een paar reacties op het boek

Professor mr. dr.G.J. Zwenne, hoogleraar recht in de informatiemaatschappij

“De verhalen die waar zijn gebeurd boeien ons meer dan verhalen die zijn bedacht. En de verhalen die de indruk wekken te kunnen gebeuren, boeien ons nog veel meer. Het verhaal van Maud en Emilia is een geloofwaardige dystopie, een onaangename samenleving waarin we liever niet willen leven. Verontrustend is dat die onaangename samenleving vooral het gevolg lijkt te zijn van keuzes die waarschijnlijk zijn gemaakt met de allerbeste bedoelingen.” 

Hans de Zwart, directeur digitale burgerrechtenbeweging Bits of Freedom

“Onze overheid knoopt alle data van burgers aan elkaar om zoveel mogelijk risico's te vermijden. Wijzelf geven zonder na te denken onze gegevens aan commerciële partijen op het internet. Bouma verkent in dit boek hoe onze maatschappij eruit kan zien als dit soort ontwikkelingen doorzetten en we schijnveiligheid belangrijker blijven vinden dan onze vrijheid.”

Linda Voortman, Tweede Kamerlid GroenLinks

“Dit boek leest als een trein en is humoristisch. Echt een aanrader voor alle burgers die hun privay achteloos te grabbel gooien en zeker ook voor die mensen die de komende jaren beslissisingen moeten nemen over de staat van onze rechtstaat en de relatie overheid-burger!” 

Brenno de Winter, expert op het gebied van informatiebeveiliging en privacy

“Aglaia heeft een roman geschreven waarin pijnlijk de gevoelige kant van het leven in een digitaal glazen huis inzichtelijk wordt gemaakt. Als het niet zo dicht bij de realiteit had gelegen dan was dit gewoon een mooi verhaal. Nu is het boek ook een confronterende maatschappelijke spiegel die ons wordt voorgehouden.” 

Ancilla Tilia

“Eindelijk een Nederlandstalige roman die het onderwerp privacy behandelt, door een blik te werpen op het leven van een kwetsbare en vaak gestigmatiseerde groep. Hier zit voor ons allen een les in.” 

Een fragment uit Niets te verbergen

Het mompelende geluid van de lessen Nederlands aan George waaide met vlaagjes de kamer in, waar ik tussen het vaste scherm en een oprolbare zat. Op het laatste stond de door de belastingdienst samengestelde aangifte inkomsten, die ik vergeleek met mijn eigen bestanden. Dit jaar hadden ze een groter bedrag aan contante verdiensten geschat dan de afgelopen jaren, op basis van het geld dat op mijn bankrekening was binnengekomen.
Ik liet het maar zo. Er gingen gruwelverhalen rond over mensen die bezwaar aantekenden, waarop de hele aangifte ongeldig werd en een medewerker van de belastingdienst bij ze thuis kwam om alles handmatig in te geven. Van elke waardevolle aankoop moest dan onderbouwd worden waarmee hij betaald was, met als gevolg dat geschatte contante geldstromen meestal hoger uitkwamen dan het oorspronkelijke bedrag. Niet dat ik iets te verbergen had, maar ik zag ook niet direct zitten dat zo’n belastinginspecteur in mijn werkkamer zou rondsnuffelen, mijn lingeriesetjes een voor een zou ophouden, door mijn condoomvoorraad zou graaien, grijnzend loerde naar mijn collectie speeltjes en hulpmiddelen, of tegen de dure seksbot zou aanlopen. Bewijs maar eens dat je die gekregen hebt.
Ik voerde het bedrag in dat Frederik me geschonken had bij “overige inkomsten, eenmalig” en voelde me belachelijk eerlijk. Heel even speelde ik met het idee het te verminderen met het extra geld dat ik voor Georges EBD had betaald, maar die wijziging zou misschien worden geregistreerd en dus vragen oproepen. Met mijn DNA-code keurde ik de aangifte goed en verstuurde hem, waarop ik de keuken in liep. De mompelende geluiden verstomden direct, maar daar was ik inmiddels wel aan gewend. Aan de irritante piep die de koelkast liet horen zou ik echter nooit wennen.
‘Wil jij de boodschappen afhandelen?’ vroeg ik Emilia met een knik naar het piepende apparaat. ‘Ik ben in de badkamer, even een sigaretje roken.’
De rookmelders in alle andere ruimtes van het huis waren nogal strak afgesteld en zouden elke vleug tabaksrook opmerken. Ik had ze onklaar kunnen maken, maar dat zou ten koste gaan van mijn veiligheid, dus had ik er al lang geleden een gewoonte van gemaakt de badkamer te gebruiken. De stoomafzuiger daar was krachtig genoeg.
Ik zat te kijken hoe de blauwige flarden er langzaam naartoe bewogen, uit elkaar getrokken werden en vaart kregen naarmate ze er dichterbij kwamen om als een wervelwind de afzuiger in te schieten en genoot met volle teugen van de nicotine die door mijn hoofd dwarrelde toen de bel ging. Snel drukte ik de sigaret uit, met een spijtig gevoel, want hij was nog niet eens half op. Ik wapperde een paar keer de lucht zo veel mogelijk naar de stoomafzuiger, zette hem uit, hopend dat de geur weg was en opende de deur van de badkamer. Emilia moest hebben opengedaan, want ik hoorde een mannenstem zeggen: ‘Wij komen voor uw zuster. Is zij aanwezig?’
‘Maud!’ riep mijn zus, harder dan nodig. ‘Kom eens uit bad! Er zijn hier mensen van burgerservice voor je!’ Daarna hoorde ik haar op normaler volume zeggen: ‘Ze komt er zo aan. De woonkamer is hier; gaat u daar maar even zitten. Wilt u koffie?’
Koffie? Waarom bood ze die mensen koffie aan? En wat kwamen ze nu weer doen? Zou Chris aangifte hebben gedaan?

Claudia Biegel – Rusteloze benen

Rusteloze benen

Vorige maand verscheen bij de Aerial Media Company de roman Rusteloze benen van Claudia Biegel. Zij werd geboren in 1957 in Amsterdam als oudste dochter van Indische ouders. Fantasierijk opgevoed, haar vader was een groot verteller, begint zij op de lagere school met schrijven. Haar verhalen leest ze voor aan haar zusje en kinderen in de buurt.
Op het Spinoza Lyceum werkt ze mee aan de schoolkrant en aan verschillende musicals. Met het einddiploma op zak vertrekt ze naar de Italiaanse stad Turijn om Italiaans te studeren en te werken als au pair. Het jaar daarop begint ze in Amsterdam aan de studie culturele antropologie en ze studeert af op een scriptie over het leven van vrouwen op het Italiaanse eiland Sardinië, waar ze ruim een half jaar verblijft om onderzoek te doen.

Bij VluchtelingenWerk Nederland werkt ze onder andere als hoofdredacteur van het relatiemagazine Contouren. Niet veel later begint ze naast deze baan haar eigen tekst en redactiebureau Sashimi. Als freelance journaliste schrijft ze artikelen voor diverse bladen waaronder Plus Woman en brochures voor onder andere de Anne Frank Stichting.
Na een aantal cursussen aan de Schrijversvakschool om het roman genre beter in de vingers te krijgen, begint ze aan een roman. Deze roman getiteld Foute Sarah's is in 2011 verschenen bij uitgeverij Mistral. Kort daarop is Foute Sarah's omgewerkt tot muzikaal theaterstuk dat in 2013 is opgevoerd in diverse theaters verspreid door Nederland. Bij uitgeverij Mistral werkte ze ook mee aan de publicatie Wintercrime. 
Naast haar schrijfwerkzaamheden werkt Claudia Biegel als redacteur en communicatie adviseur bij het Expertisecentrum Gezondheidsverschillen in Utrecht. Samen met haar man woont zij in Amsterdam.

Hoofdpersoon Rosalie is zich niet bewust van de trauma's die ze overhield aan haar jeugd. Over het algemeen weet ze zich goed staande te houden. Alleen bij stressvolle gebeurtenissen laat haar zorgvuldig opgebouwde pantser scheuren zien. In grote lijnen leidt ze echter een rustig leven met haar man Wim, zoon Patrick en haar vrijwilligerswerk in een nabijgelegen vluchtelingencentrum. Aan die rust komt een einde wanneer de jonge Afrikaanse vluchteling Joseph uitgeprocedeerd raakt en Nederland moet verlaten. Vastbesloten om hem niet in de steek te laten, neemt Rosalie hem in huis.
In deze indrukwekkende roman staat Rosalie symbool voor het getraumatiseerde kind. Opgegroeid met een moeder met psychiatrische problematiek is ze al vanaf jongs af aan speelbal van onmacht en onvoorspelbaarheid. Ze is een KOPP kind (kind van ouder met psychiatrische problemen) en heeft nooit in alle onbevangenheid jong kunnen zijn. Rosalie heeft zich, zoals veel getraumatiseerde kinderen, staande weten te houden door ontkenning en verdringing van de waarheid.

Claudia Biegel

Reacties op Rusteloze benen

Gooische Vrouwen Leesclub:
"Hoofdpersoon als antiheld met slecht karakter goed neergezet, haar onmacht en "gekte" waren voelbaar - in één adem uitgelezen - beklemmend opgebouwde spanning en onontkoombaar noodlot - Saskia Noort-achtig, leest als een trein."

Angeniet van Duin, Ako boekhandel Amsterdam:
"Ik heb het achter elkaar uit gelezen en was verrast over het eind! Het las heel vlot en ik heb het met plezier gelezen."

Anneke's leesclub:
"........... het lukte bijna niet het boek weg te leggen."

Cassandra Goddijn, Stichting Labyrint in perspectief:
Bepaald geen opwekkend boek. Beklemmend en onbevredigend als het echte leven. Het leest als een waarschuwing: geef aandacht aan de psychische last die je met je meedraagt.

Janneke Siebelink, redacteur boeken Bol.com:
Zonder veel omzwervingen zet Claudia een pijnlijk eerlijk verhaal neer, dat ongetwijfeld een groot publiek kan bekoren. Ze schrijft puur, rauw. En toch teder.'

Een voorproefje

De geur van lamsvlees en rozemarijn vult de keuken. Rosalie heeft vanavond extra haar best gedaan op het eten. Niet dat ze zich er op andere dagen makkelijk van afmaakt, ze houdt van koken, maar deze avond wilde ze iets speciaals maken. Pat zei direct dat het heerlijk rook. Het deed haar goed. Een complimentje van haar zoon.
Toch is het misgegaan. Een paar minuten geleden legde Wim zijn bestek neer. Daarna volgde Pat en uiteindelijk deed zij hetzelfde.
Sindsdien kijken ze langs elkaar heen zonder iets te zeggen.
In elk geval hebben Wim en Pat meer dan de helft op, constateert ze. Zelf deed ze niets anders dan spelen. Prikje hier, beetje prakken daar.
Wim heeft zijn bril afgezet en op tafel neergelegd. Met langzame gebaren strijkt hij over zijn neuswortel. Hij zucht, een lange diepe zucht. Dierlijk bijna. Ze haat zuchten.
‘Hoe kun je zoiets beloven, Roos?’ Hij zet zijn bril weer op en pakt zijn servet.
‘Menselijkheid.’ Het antwoord komt er kordaat uit. Tegelijk:
natuurlijk weet ze dat het fout is wat ze heeft gedaan. Natuurlijk....
Als ze door haar wimpers naar de kastanjepuree gluurt, ziet ze een gezichtje. Neus, mond en helemaal bovenaan waar eigenlijk het voorhoofd hoort te zitten, maar wie maalt daarom, twee ogen. Laten we dooreten, wil ze zeggen. Maar na een blik op het gezicht van haar echtgenoot slikt ze die woorden in. Alsof Wim nooit meer een hap zal nemen, heeft hij beide lippen op elkaar geklemd.
Ferm, zou je zeggen als je hem niet kent. Maar ferm, dat is hij niet. Integendeel zelfs. Een beetje meer bravoure zou hem goed doen. Meer ballen. Maar daarover geen woord. In elk geval niet uit haar mond. Dat zou onaardig zijn, en aardigheid is haar specialiteit.
Tenminste, dat zegt men. Dat ze een aardige vrouw is, omdat ze goed kan luisteren. De vraag is of ze daar blij mee moet zijn. Ik ben een luisterhoer, heeft ze weleens gedacht. Het is toch niet normaal om uren lang een luisterend oor te bieden aan een vreemde die je eigenlijk niet interesseert?
En ze weten haar te vinden. Altijd en overal trekt ze mensen aan die hun verhaal kwijt moeten. Daarom vermijdt ze liever gelegenheden waar groepen mensen samenkomen. Feestjes bijvoor-
beeld, of verjaardagen.
Sociale fobie noemt Wim dat. Hij verbindt graag diagnoses aan haar gedrag.

Marlen Beek-Visser – Stem!

Stem!

Op vrijdag 10 april verschijnt Stem!, de debuut-thriller van Marlen Beek-Visser. Marlen(1968) woont en werkt in Leiderdorp. Na een hbo-studie commerciële economie schreef zij als stafmedewerker communicatie en als manager in de kinderopvang voornamelijk zakelijke teksten. Enkele jaren geleden begon zij met het schrijven van fictie. Marlen publiceerde een tiental korte verhalen in verhalenbundels. Zo verscheen haar verhaal DNA-test in een bundel voor een goed doel, waarbij zij in goed gezelschap verkeerde van prominente auteurs als Kees van Kooten, Mensje van Keulen en Susan Smit. Schrijver Abdelkader Benali koos haar verhaal Zwarte kapitein voor publicatie in de bundel Gouden tijden, zwarte bladzijden. Met Project X 75.0 won zij de Literaire Prijs van Wageningen en bij een schrijfwedstrijd voor het tijdschrift Margriet behaalde zij een tweede plaats met haar verhaal Hulplijn. Stem! wordt uitgegeven door uitgeverij Ellessy die over de thriller het volgende zegt.

Trudy is een vrouw van 28 jaar, die onzichtbaar door het leven gaat. Ze woont alleen, heeft een weinig inspirerende baan en vrijwel geen sociaal netwerk. Sinds de dood van haar vader is de band met haar moeder en zus alleen maar verslechterd.
Als iemand (een blinde, onbekende man) Trudy erop attendeert dat ze mooi kan zingen, is haar eerste ‘blinde auditie’ een feit. Ze ziet plotseling een mogelijkheid om een nieuw leven te beginnen, om écht gezien te worden. Ze zet alles op alles om zich voor te bereiden op deelname aan de talentenjacht Stem!
. Al snel ontwikkelt ze een obsessieve belangstelling voor Senna, een van de juryleden van het programma. Trudy ziet Senna als de sleutel tot haar succes. Vastbesloten om Senna te leren kennen overschrijdt ze gaandeweg elke denkbare grens.
Lukt het Trudy om door te dringen tot de audities van Stem!?
Zal zij schitteren op het podium? En wat als ze haar ultieme doel niet bereikt?

Marlen Beek-Visser

De presentatie van Stem! is op vrijdagavond 10 april vanaf 19.00 uur op het plein voor boekhandel De Kler, winkelcentrum Winkelhof, Winkelhof 35 in 2353TV Leiderdorp. Marlen zal het eerste exemplaar uitreiken aan thrillerauteur Judith Visser. Je bent van harte welkom. 

Merel Morre – Dons op mijn tanden

Dons op mijn tanden

Dons op mijn tanden:
De tweede dichtbundel van Merel Morre over mensen, een dode vogel, MH17 en jou en mij.

Vrijdag 17 april presenteert Merel Morre (stadsdichter van Eindhoven) haar Tweede dichtbundel in Parktheater Eindhoven:

Dons op mijn tanden

De bundel wordt gepubliceerd door Uitgeverij Palmslag, waar ook haar succesvolle eerste bundel verscheen (Met mijn ogen dicht ik alles heel).

Over de bundel

Dons op mijn tanden gaat over mensen, kijken, een verdwaalde superheld, MH17, liefde, gedoe, oorlog, meningen, een dode vogel. En over jou en mij. Merel Morre schetst met soms maar een paar woorden de wereld zoals zij‘m beleeft. Onder haar loep herken je het leven: mooi en moeilijk, klein en meeslepend, groots en verwarrend.

?

Dons op mijn tanden is de tweede bundel van Merel Morre. In 2013 verscheen bij Uitgeverij Palmslag  haar succesvolle debuutbundel Met mijn ogen dicht ik alles heel, waarvan inmiddels de vierde druk is uitgekomen. Onlangs  verscheen in maart 2015 bovendien Een bundel geluk. Deze gelegenheidsbundel schreef Merel Morre in samenwerking met Uitgeverij Palmslag voor het Parktheater, ter ere van het 50-jarig jubileum van het theater.

Over de auteur
Merel Morre (1977) is tekstschrijver en mede-eigenaar van tekstbureau Brief van de Koning. In 2013
koos jury en publiek haar als stadsdichter van Eindhoven (ze draagt deze titel tot eind 2015). Maar
met duizenden lezers en volgers op sociale media  binnen en buiten haar stadsgrenzen is ze inmiddels een landelijk begrip geworden. Merel woont, werkt en leeft in Eindhoven met Sebastiaan,
dochter Maria en zoon Storm. Merel dicht en schrijft toegankelijk en spitsvondig. Soms brutaal, maar
altijd echt, eerlijk en kwetsbaar. Ze kijkt, ze mikt, ze hoopt te raken.

Boekpresentatie
De presentatie van Dons op mijn tanden vindt plaats op vrijdag 17 april 2015, vanaf 16.30 uur in het
café van Parktheater Eindhoven (Theaterpad 1). De presentatie is vrij toegankelijk voor alle geïnteresseerden. Merel zal voordragen uit haar nieuwe dichtbundel en deze signeren en verkopen.
Natuurlijk is er muziek, een hapje en een drankje.

Merel Morre

foto © 2015 Willem Wouterse

als de vogels toch ergens moeten slapen

als de dagen lengen
en de muggen steken laten vallen
als de avond brutaal de dag verklettert
in zes grillige stukken uiteen op afgekoelde grond
als de haren dunner
en de kruinen glimmen
als de vogels toch ergens moeten slapen
en het vuur meesmuilend dovend smeult
zullen we dan
juist dan
nog eventjes
blijven zitten

Cath Staincliffe – Doorgeslagen

Doorgeslagen

Cath Staincliffe is een Engelse schrijfster van o.a. thrillers, hoorspelen en televisie series. Zo maakte zij de ook in Nederland bekende televisieserie Blue Murder met Caroline Quentin als DCI Janine Lewis. Sommige van haar boeken zijn genomineerd voor prestigieuze prijzen. Ook is zij lid van het Murder Squad, een groep bekende misdaadauteurs uit het noorden van Engeland waar bv. ook Ann Cleeves lid van is. Cath Staincliffe schrijft ook de thrillers die gebaseerd zijn op de televisieserie Scott and Bailey. Van de tot nu drie gepubliceerde titels zijn er twee in het Nederlands vertaald. De eerste van die twee met de titel Doorgeslagen (Dead to me) zal op 7 april verschijnen bij uitgeverij De Fontein. In juni volgt Ongewis (Bleed like me). Over Doorgeslagen heeft de uitgever de volgende flaptekst geschreven.

Wanneer een tiener vermoord wordt aangetroffen in een armoedige flat, is haar moeder kapot van verdriet. Jaren geleden heeft ze dit kind toevertrouwd aan Jeugdzorg, maar het meisje is afgegleden in een milieu van drugs en vage types en nu tragisch aan haar einde gekomen. Voor rechercheurs Janet Scott en Rachel Bailey is deze zaak de eerste keer dat ze samenwerken en het verschil in hun karakters maakt het er niet makkelijker op. Maar ze zullen wel moeten: er loopt een moordenaar rond in Manchester, en misschien vinden ze die dichter bij huis dan ze kunnen vermoeden...

Corine Hartman – Doodskleed

Doodskleed

In juli verschijnt Doodskleed, het vijfde en laatste deel in de beroemde Jessica Haider serie van Corine Hartman. Hoewel er aanvankelijk zeven delen waren voorzien, vindt Corine Hartman het tijd de serie te beëindigen. Zij zegt hierover in Hebban|Crimezone het volgende: “Waarom stoppen met de serie rond Jessica Haider? Omdat ze haar extreme manier van leven niet jarenlang volhoudt. Ik hou niet van series waarin de protagonist zich niet ontwikkelt, en dit is een consequentie daarvan. Zeven delen was mooi geweest, omdat ik in elk deel een van de zeven hoofdzonden wilde verwerken, maar ja, de auteur is soms maar deels de baas over zijn personages 🙂 “

Voor wie Corine Hartman nog niet kennen: zij is sinds 2007 fulltime thrillerauteur en debuteerde met Schone Kunsten. Ze wordt geroemd om haar harde psychologische thrillers en is doorgebroken bij het grote publiek met haar bloedstollende serie rond de onconventionele rechercheur Jessica Haider, waarvan zowel het eerste deel in 2013 Bloedlijn als het derde deel in 2014 Zielloos werd genomineerd voor De Gouden Strop. De overige twee delen hadden als titels Glashard en IJskoud Corine Hartman is tweemaal bekroond met de Crimezone Thriller Award: in 2011 voor Als de dood en in 2013 voor Bloedlijn. Doodskleed wordt uitgegeven door Karakter Uitgevers uit Uithoorn.

Jessica Haider heeft na de moord op haar zoon de zin van het leven hervonden in Saligia - een geheim elitekorps dat ingrijpt waar justitie faalt. Eindelijk kan ze eigenhandig en definitief afrekenen met het tuig dat door de mazen van de wet glipt.

In Doodskleed levert de eigenzinnige rechercheur Jessica Haider niet voor het eerst strijd in het belang van gerechtigheid. Is zo’n strijd gedoemd te mislukken als je het zicht op de werkelijkheid verliest en niet meer weet wie je vrienden en vijanden zijn?
Jessy krijgt eindelijk de ultieme opdracht waarvoor ze door elitekorps Saligia werd gerekruteerd. In Mexico, op de grens van Texas, Amerika, sterven vluchtelingen, kinderen vooral, aan een zich snel verspreidend virus. Jessy moet de veroorzaker ervan, Vincent Donnelly, uitschakelen. Maar is hij wel schuldig?
Terug in Edinburgh wordt Jessy opgepakt en ze belandt in de gevangenis. Door deze vrijheidsbeperking maar vooral het besef dat ze haar levensmissie kwijtraakt, verliest ze volledig haar grip op de werkelijkheid. Wie heeft haar verraden, wie kan ze nog vertrouwen?
Het laatste deel van deze serie, waarin Jessy harder dan ooit wordt geconfronteerd met recht en onrecht. De vraag is hoe fataal de gevolgen zullen zijn...

Corine Hartman

Meer berichten over Corine Hartman

Bloedlijn

Na een rustperiode van een half jaar hervat rechercheur Jessy Haider haar werkzaamheden bij de politie in Maastricht. De rustperiode volgt op de dood van haar zoon Nick, die door psychopaat Rolf Brezinger op gruwelijke wijze om het leven werd gebracht. Vrijwel direct wordt Jessy geconfronteerd met de dood van de zestienjarige Kim van Brugge. Zij werd met opengesneden polsen door haar vader gevonden in de boomhut op het terrein van de kwekerij van de familie. Alles wijst op zelfmoord maar Jessy is daar niet meteen van overtuigd. Kim leek een mooi en succesvol leven voor zich te hebben en de ouders reageren bij de eerste ondervraging merkwaardig. Reden genoeg voor Jessy om zich verder in de zaak te verdiepen.

Glashard

Glashard

Rechercheur Jessica Haider is toegetreden tot Sagilia, een organisatie die in het geheim opereert en zich ten doel stelt af te rekenen met criminelen die door de mazen van de wet glippen en hun straf ontlopen. Zij heeft van Boet Lombeart, haar chef bij de Maastrichtse politie een ruime mate van vrijheid gekregen bij het opnemen van haar vakantiedagen en daar gaat zij creatief mee om. Niemand weet dat zij zich voorbereidt op haar eerste opdracht, het uitschakelen van de Antwerpse diamantair Baruch Salomons. Een charmante en charismatische man die in Afrika diamanten koopt en zich daarbij opwerpt als de grote weldoener voor de plaatselijke bevolking. Maar schijn bedriegt.

Zielloos

Het overlijden van haar vader heeft bij rechercheur Jessica Haider diepe sporen nagelaten en haar behoorlijk uit haar evenwicht gebracht. Dat werd niet alleen veroorzaakt door het feit dat ze niet aanwezig was bij het overlijden van de man met wie zij een zeer bijzondere band had maar ook door de kaart die zij tijdens de uitvaartplechtigheid in handen kreeg met daarop de woorden: “Ik wil je. Ik wil je hart. En meer. Liefs, BS – Brezingers Son”. De onbalans in haar leven was voor haar baas Boet aanleiding haar een tijdje op non-actief te stellen. Als Jessy besluit haar werkzaamheden weer te hervatten, vindt er in Zuid-Limburg een aantal moorden plaats die in gruwelijkheid onvoorstelbaar zijn. De moordenaar moet iemand zijn die een diepe haat voelt en die het ontbreekt aan..........

IJskoud

IJskoud

Politierechercheur Jessica Haider heeft een tijdje rust genomen om de gruwelijke dood van haar collega David Berghuis te kunnen verwerken en iets te doen aan haar cocaïneverslaving maar al snel krijgt zij van Saligia, de geheime organisatie die afrekent met misdadigers die door de mazen van de wet glippen, een nieuwe opdracht. Zij moet een einde maken aan de activiteiten van Corail, een organisatie die mensen in de gelegenheid stelt zich te laten invriezen om vele jaren later weer tot leven te worden gewekt en daarna een beter en langer leven kunnen leiden. Sir Ryan Murphy, de oprichter van Saligia is echter van mening dat Corail er een verderfelijke filosofie op nahoudt, misbruik maakt van kwetsbare mensen en in feite een instrument van de duivel is.

1 6 7 8 9 10 15