Anna Jansson – Dansen op gloeiende kolen

Dansen op gloeiende kolen

De elfjarige Leo Nilsson woont met zijn vader Kaj in Visby. Zijn moeder is bij een brand om het leven gekomen en zijn vader heeft nauwelijks tijd om voor hem te zorgen. Op school wordt hij gepest door een groep kinderen onder wie Hillevi, het dochtertje van Simon Fredman, een belangrijk politicus en zijn vrouw Safina. Ole, de opa van Leo, verdenkt de politicus van corruptie en daar moet hard tegen worden opgetreden. Leo vat die woorden letterlijk op en sticht brand in de woning van de Fredmans, althans dat denkt hij maar hij vergist zich en een andere woning brandt af. Een paar dagen later is het wel raak en gaat Fredmans woning alsnog in vlammen op waarbij zijn vrouw Safina om het leven komt. Inspecteur Maria Wern onderzoekt met haar collega’s de branden en zij ontdekken zaken die wijzen in de richting van Leo Nilsson.

Misschien was hij flauwgevallen, of had hij alleen maar zijn ogen gesloten om het allemaal niet te hoeven zien. Om hem heen stonden mensen in een kring naar hem te kijken. Hij hoorde de ambulance. Een politieagente die op zijn moeder leek stond over hem heen gebogen. Haar angstige gezicht gleed steeds in en uit zijn blikveld. Hij proefde bloed in zijn mond.
‘Hoe is dit gebeurd? Leef je, kind?’ vroeg Maria Wern.
‘Ja.’ Hij probeerde overeind te komen. Het deed pijn in zijn hoofd, zijn ene schouder en zijn knieën.
‘Ik heet Maria en ik ben van de politie.’ Ze lachte vriendelijk en bezorgd tegelijk. ‘Blijf heel rustig liggen tot de ambulance komt. Je nek kan beschadigd zijn.’ Ze legde zachtjes een hand op zijn voorhoofd, precies zoals zijn moeder vaak had gedaan. ‘Blijf maar rustig liggen.’
‘Nee!’ Dat was hij niet van plan. Hij wilde niet dat iedereen kon zien dat hij in zijn broek geplast had. Leo probeerde te gaan zitten. ‘Wat zitten jullie me aan te staren! Ga weg!’ schreeuwde hij met een piepende stem.
De vrouw die op zijn moeder leek begreep wat hij bedoelde. Ze vroeg de mensen door te lopen.
‘Waar doet het het meest pijn?’ Ze keek hem met vriendelijke ogen aan. Hij voelde zich week worden. Hij moest nu sterk zijn en niet gaan huilen.
‘Hou op,’ zei hij, ondanks de pijn in zijn hoofd. Het voelde alsof hij moest overgeven. Witte sterretjes dansten voor zijn ogen, maar hij vermande zich.
‘Het is toch het beste als je met de ambulance naar het ziekenhuis gaat,’ zei Maria ernstig.
‘Dat wil ik niet. Jullie kunnen me niet dwingen.’
‘Kun je mij het telefoonnummer van je vader of moeder geven?’ vroeg Maria.
Leo probeerde na te denken maar kon op geen enkel telefoonnummer komen. Het was allemaal weg.
‘Wie waren de anderen, de kinderen die wegrenden?’
Leo schudde zijn hoofd. Ze probeerde hem zover te krijgen dat hij dingen zou vertellen die hem de doodstraf konden opleveren.
‘Je begrijpt toch wel dat het een levensgevaarlijk spel was?’
‘Ja.’ Natuurlijk begreep hij dat. Maar ze hadden hem niets gevraagd.
Het ambulancepersoneel kwam hem met een draagbaar halen. Leo werd bang. Toen de politievrouw een andere kant op keek slaagde hij er met een enorme inspanning in weg te rennen, met alle kracht die hij in zich had. ‘Laat me met rust!’ schreeuwde hij tegen Maria die achter hem aan ging. ‘Laat me toch!’ Leo wist dat hij snel was. Ze durfde niet tussen de auto’s achter hem aan te jagen. Hij was zo snel als de wind, met vleugels op zijn laarzen en vier extra levens, zoals in een computerspel.

Anna Jansson (1958) is een Zweedse schrijfster van kinderboeken en thrillers. De thrillers spelen zich af op Gotland en inspecteur Maria Wern is de hoofdrolspeelster. De eerste verscheen in 2000 onder de titel Stum sitter guden. Dansen op gloeiende kolen ( Dans på glödande kol) is het veertiende en meest recente boek in de serie. De verkoopcijfers van de boeken van Anna Jansson zijn hoog . Hoge verkoopcijfers zijn echter niet synoniem voor kwaliteit. Dit is zeker van toepassing op Dansen op gloeiende kolen. Het verhaal is origineel, de schrijfstijl is goed en het boek leest gemakkelijk. De uitwerking daarentegen laat te wensen over. De opbouw van het plot kent weinig diepgang en ook karakters blijven oppervlakkig. De enige persoon in het verhaal die enige emotie oproept is de elfjarige Leo. Van Maria Wern kun je je een redelijk goede voorstelling maken maar die is meer gebaseerd op de Maria Wern van de televisieserie dan op de beschrijvingen van Anna Jansson en het is maar de vraag of zij dit beeld voor ogen had toen ze met het bedenken van de hoofdpersoon begon. Het verhaal kabbelt rustig voort, is gemoedelijk van aard en soms zelfs een beetje kneuterig.Spanning, toch niet onbelangrijk voor een thriller, ontbreekt en een aantal gebeurtenissen zijn voorspelbaar.

Dansen op gloeiende kolen is een middelmatige thriller die niet lang in de herinnering zal voortleven.

Zweedse titel: Dans på glödande kol
Vertaling:
Ad Stavenuiter
Uitgeverij: De Rode Kamer – Haarlem
ISBN:
978 94 920 2526 5

© 2015 Joop Liefaard

Click Here to Leave a Comment Below

Volg dit blog

Ontvang de laatste berichten in je brievenbus