Paula Hawkins – Het meisje in de trein

Het meisje in de trein

Rachel Watson had ooit een aangenaam en gelukkig leven. Een lekkere vent, een mooie baan en een prachtig huis in een buitenwijk van Londen. Aan dit ideale leven kwam abrupt een einde toen haar man haar bedroog en verliet voor een andere vrouw. Rachels wereld stortte in en ze belandde in een depressie die een innige vriendschap met de fles tot gevolg had. Nu pendelt zij iedere dag op en neer naar haar werk en iedere dag stopt de trein voor een rood sein. Vanuit de trein kan ze dan het huis zien waar ze ooit zo gelukkig was en het huis van een ander stel dat ook al zo gelukkig lijkt te zijn. Althans dat fantaseert de beklagenswaardige Rachel. Dan gebeurt er iets vreemds bij dat gelukkige stel en als blijkt dat Jess, de vrouwelijke helft ervan, vermist wordt stapt Rachel naar de politie. Dat is het begin van een aantal verontrustende gebeurtenissen die haar leven, deels door haar eigen toedoen, in een stroomversnelling brengen.

Paula Hawkins is geboren in Zimbabwe en verhuisde in 1989 naar Engeland. Zij werkte vijftien jaar als journaliste voordat zij met het schrijven van The girl on the train begon. De publicatie ging gepaard met een uitgebreide en zeer succesvolle mediacampagne. Het meisje in de trein werd een hype, een boek dat je niet mocht missen. Daar is echter het een en ander op af te dingen.

Het is een opluchting om weer in de trein van 8.04 uur te zitten. Niet dat ik nu zo zit te trappelen om terug naar Londen te gaan om met mijn week te beginnen – ik wil helemaal niet vreselijk graag in Londen zijn. Het enige wat ik wil is achteroverleunen op de zachte, doorzakkende, fluwelen bank, de warmte voelen van de zon die door het raam valt, de wagon die heen en weer, heen en weer schommelt, het geruststellende ritme van wielen over rails. Er is bijna geen plek waar ik liever zou zitten dan hier naar de huizen langs het spoor kijkend. Ongeveer halverwege mijn treinreis is er een kapot sein. Ik neem tenminste aan dat het kapot is, want het staat vrijwel altijd op rood; op de meeste dagen houden we er halt, soms een paar seconden, soms minutenlang. Als ik in coupé D zit, wat meestal het geval is, en de trein stopt bij het sein, wat vrijwel altijd gebeurt, heb ik een volmaakt uitzicht op mijn lievelingshuis langs het spoor: nummer 15.
Nummer 15 lijkt op de andere huizen langs dit deel van het spoor: een van de victoriaanse huizen van een twee-onder-een-kap, met een bovenverdieping en een smalle, verzorgde tuin die zich zo’n zes meter uitstrekt tot aan een schutting, waarachter een paar meter niemandsland ligt voordat je bij de rails komt. Ik ken het hele huis uit mijn hoofd. Ik ken elke baksteen, de kleur van de gordijnen van de slaapkamer op de eerste verdieping (beige met een donkerblauw patroon), ik weet dat de verf van de sponning van het badkamerraam afbladdert en dat er aan de rechterkant van het dak vier dakpannen ontbreken. Ik weet dat de bewoners van dit huis, Jason en Jess, soms op een warme zomeravond naar buiten klauteren door het grote schuifraam om op het geïmproviseerde terras op het dak van de keukenuitbouw te gaan zitten. Ze zijn een volmaakt, stralend stel. Hij heeft donker haar, is goed gebouwd en sterk, beschermend en aardig. Hij heeft een fantastische lach. Zij is een van die piepkleine vrouwen met een spits gezicht als een vogel, een schoonheid met een bleke huid en kortgeknipt, blond haar. Ze heeft de botstructuur om zoiets er goed uit te laten zien, met scherpe jukbeenderen besprenkeld met sproeten en een mooie kaaklijn.

Paula Hawkins heeft een frisse en toegankelijke schrijfstijl waarmee ze een goed uitgewerkt verhaal op papier heeft gezet. Het gegeven is niet echt origineel. Vergelijkingen met soortgelijke boeken werden al tijdens de mediacampagne gemaakt en ook het feit dat al lezend de gedachten afdwalen naar andere boeken bevestigt het gebrek aan originaliteit alleen maar. 

De karakters zijn goed uitgewerkt. Rachel is de in het leven teleurgestelde en bedrogen vrouw die de scheiding maar niet kan verwerken en zichzelf onderdompelt in alcohol, jaloezie en obsessief gedrag. De black-outs die het overmatig alcoholgebruik veroorzaken spelen een belangrijke en geloofwaardige rol in het verhaal. Ook andere personages worden goed beschreven. Er is echter een ding dat al die personages gemeen hebben; niet een van hen is sympathiek en het irriteert als je een verhaal leest waarin personen ontbreken met wie je je kunt identificeren. Zelfs de inspecteur van politie die de verdwijning van de jonge vrouw onderzoekt verzandt in oppervlakkigheid.

Het meisje in de trein heeft snelheid waardoor het lekker leest en daarnaast een aantal interessante plotwendingen die het boeiend maakt maar dat is een ander soort spanning dan de spanning die je aan het boek kluistert, die ontbreekt. Het is ontegenzeggelijk waar dat Paula Hawkins een vaardige pen heeft en daarmee een goede thriller heeft geschreven. Maar meer dan dat is het niet. Elementen als onsympathieke en vervelende personages, weinig originaliteit en een te lage spanningsboog rechtvaardigen op geen enkel moment de hype die rondom het boek bestaat. In de eerste helft van 2015 zijn er veel betere thrillers verschenen.

Engelse titel: The girl on the train
Vertaling: Miebeth van Horn
Uitgeverij: AS.W. Bruna - Amsterdam
ISBN: 978 90 449 7145 3

© 2015 Joop Liefaard

Click Here to Leave a Comment Below

Volg dit blog

Ontvang de laatste berichten in je brievenbus