Liesanne van der Plas – Druppelende gedachtes

Druppelende gedachtes

De meeste boeken die ik op mijn boekenblog introduceer komen uit mijn favoriete genre, de misdaadliteratuur. Dat wil echter niet zeggen dat ik geen belangstelling heb voor andere genres. Ik lees bv. ook graag een goed fantasyboek of science fiction. Gedichtenbundels vind ik ook de moeite waard. Ik heb er altijd wel een ergens liggen die ik dan zo af en toe opensla om een gedicht te lezen.

Onlangs verscheen de bundel Druppelende gedachtes van de Nederlandse dichteres Liesanne van der PlasOver zichzelf zegt zij het volgende: "ik ben een 33-jarige getrouwde vrouw en ik woon met mijn man en 2 dochters in Zuid-Holland. Ik hou heel veel van lezen en hoop in de toekomst nog veel meer boeken te schrijven. De naam Liesanne van der Plas is een pseudoniem. Bijna alle gedichten hebben betrekking op gedachten die ik in het verleden heb gehad. Omdat daar ook erg zware gedachten en dus zware gedichten tussen zitten, heb ik besloten om de bundel niet onder mijn eigen naam uit te brengen. Ik wil mijn familie liever niet belasten met de depressieve gedachten die ik toen heb gehad."

En over de gedichtenbundel:

"De gedichtenbundel is een verzameling van gedichten die ik door de jaren heen heb geschreven. Ik heb een aantal jaren geleden een wat moeilijke periode gehad en een groot deel van de gedichten gaan over die periode en over de nare en soms depressieve gedachten die ik toen had. De laatste paar jaar gaat het gelukkig een stuk beter en heb ik gedichten geschreven die veel luchtiger en vrolijker van aard zijn. Na mijn gedichten te hebben verzameld heb ik besloten om er een bundel van te maken in de hoop dat andere mensen die ook wel eens zware gedachten hebben misschien ook de lichtpuntjes uit de bundel kunnen halen. Boekscout.nl was positief en zodoende ben ik bij boekscout beland om de bundel uit te geven."

Dromen?

Hoop putten
uit onwerkelijke dromen
die je meevoeren
de welvarende wereld in.


Een wereld vol medemenselijkheid
tolerantie tegen andersdenkenden
multiculturele vreugde
en vredelievende mensen.


Onwerkelijke dromen
die ophouden te bestaan
zodra je ogen open gaan
en de hedendaagse verwoesting
zich weer laat zien.

Claudia Biegel – Verbrande levens

Verbrande levens

In de nacht van 26 op 27 oktober 2005 brak er brand uit in het Detentie- en Uitzetcentrum Schiphol-Oost. Bij de brand kwamen 11 mensen om het leven. Zij zaten in het centrum omdat zij volgens de wetgever illegaal in Nederland verbleven en waren in afwachting van hun uitzetting. De Onderzoeksraad voor Veilgheid oordeelde later dat er geen of minder slachtoffers zouden zijn gevallen indien door de betrokken instanties meer aandacht aan de brandveiligheid zou zijn besteed.
Claudia Biegel werd in 1957 geboren in Amsterdam en studeerde culturele antropologie. Zij werkte voor Vluchtelingenwerk Nederland onder andere als hoofdredacteur van het relatiemagazine Contouren.

Dinie Bell – Knekelhuis

Knekelhuis

Op 21 november verschijnt Knekelhuis, de derde thriller van de Nederlandse misdaadauteur Dinie Bell. Bij uitgeverij Palmslag verschenen eerder de thrillers Achtervolgingsdrift (2013) en Hysteria (2014). Dinie Bell (1956) schreef haar eerste werk voor een verhalenwedstrijd van de Kunststichting ?Eindhoven.? Haar verhaal werd opgenomen in de bundel Beeldspraak. In 2011 debuteerde Dinie Bell met de roman Alsjeblieft papa.

De uitgever heeft de volgende informatie over de inhoud van het boek verstrekt.

Lynns nieuwe woning staat vanwege een dubbele moord die er in het verleden gepleegd is bekend als spookhuis. Hoewel ze niet in geesten gelooft, heeft Lynn vanaf het moment dat ze de woning betrekt toch het gevoel dat ze er niet alleen is. Langzaam maar zeker begint ze dan ook te twijfelen aan haar opvatting.

Waart het jonge, vermoorde echtpaar nog in Lynns huis rond? Of hebben de macabere gebeurtenissen te maken met haar buurman Mark, die heel charismatisch is en op wie Lynn op slag verliefd wordt, maar van wie de bewoners van het nabijgelegen dorp denken dat hij de moorden op zijn geweten heeft?

Kim Moelands wint de Hebban Crimezone Award 2015

De vrouw in de spiegel

De stemmen zijn geteld en de winnaars van de Hebban Awards 2015 zijn bekend. De prijs voor de beste thriller uit het Nederlandse taalgebied werd gewonnen door Kim Moelands werd de thriller De vrouw in de spiegel. Zij bleef Esther Verhoef met Lieve mama nipt voor.

Kim Moelands (Goirle, 1975) is de auteur van twee autobiografische romans, Ademloos en Grenzeloos en de thrillers Weerloos en Verdieping X. Ze was tweemaal jurylid van de Gouden Strop en werkte jarenlang voor de boekenwebsites Crimezone en Ezzulia. Haar thriller De vrouw in de spiegel is het eerste deel van een serie rond Brigadier Tess Westerhout.

De korte inhoud van het boek: Twee weken nadat zuivelbedrijf Latté een dreigbrief ontvangt waarin tweehonderdduizend euro wordt geëist, valt het eerste slachtoffer door spijkers in een pak yoghurt. Brigadier Tess Westerhout stort zich op de zaak en komt op het spoor van Charlie ‘de Rat’ Zwols, die een straf uitzit voor een eerdere afpersingszaak. Charlie lijkt Tess en haar partner Vincent verder te kunnen helpen, maar hij eist voor zijn medewerking een wederdienst van Tess. Om aan antwoorden te komen, zal Tess een levensgevaarlijk spel met hem moeten spelen. En Charlie blijkt beangstigend veel over Tess te weten. Intussen gaat de afperser verder met zijn voorbereidingen om nieuwe slachtoffers te maken...

In de categorie beste Nederlandstalige thriller vertaald ging de prijs naar Paula Hawkins voor de thriller Het meisje in de trein.

De winnaars in de andere categorieën kun je vinden op de volgende pagina van Hebban.

Bron: Hebban.

Emelie Schepp – Memento

memento

Vandaag is Memento verschenen, het thrillerdebuut van de Zweedse misdaadauteur Emelie Schepp. Emelie Schepp (1979) groeide op in een klein stadje in het zuiden van Zweden. Ze werkte jarenlang als marketing- en communicatiespecialist maar was daarnaast altijd aan het schrijven. Vluchtelingen, Chili, Zweden en een verborgen verleden zijn de ingrediënten van deze ijzersterke thriller.

Memento wordt uitgegeven door uitgeverij De Fontein die het dé thriller van dit najaar noemt. Een ijzersterk debuut dat direct na verschijnen een grote hit werd in Zweden. Inmiddels zijn de vertaalrechten verkocht aan meer dan tien landen en het boek wordt overladen met lovende kritieken.

Ik heb het boek nog niet gelezen dus ik weet niet of deze lovende kritieken terecht zijn. Er zijn in 2015 meer thrillers verschenen die het predicaat "de beste...." meekregen maar die de hype-achtige superlatieven op geen enkele manier konden waarmaken. Denk hierbij aan Het meisje in de trein.

Zomer, 1986. Een jong meisje wordt wakker in een ziekenhuis. Ze herinnert zich niet hoe ze daar terechtgekomen is.

2012: In Zweden wordt het hoofd van de immigratiedienst vermoord. Alle sporen leiden naar een kind als dader. Officier van justitie Jana duikt in de zaak en dat brengt bij haar gruwelijke herinneringen aan haar eigen verleden boven. Wat gaat er schuil achter de nu zo sterke Jana? En is zij eigenlijk wel te vertrouwen?

Enkele commentaren op Memento

'Steengoed, meedogeloos en actueel.' – Kim Moelands, thrillerauteur

‘Wat een krachtige openingsscène. Memento laat je naar adem snakken.’ Dagens Nyheter

‘Emelie Schepp schreef met Memento een opmerkelijk en ijzersterk debuut.’ Kulturdisan.nu

Nico de Beer – Schakels

Schakels

Wanneer taxichauffeur Walter Severijn ‘s-nachts in de rosse buurt van Brussel op een klant moet wachten en zijn benen strekt, ziet hij in een verlaten en duister steegje door een gat in een schutting een jonge vrouw die een sigaret staat te roken. Hij ziet ook dat zij is vastgeketend aan de muur van een huis waarin zich een sexclub bevindt. Even later wordt de vrouw losgemaakt en met geweld het huis binnengesleurd. Het is een beeld dat op Walters netvlies gebrand staat en zijn leven ingrijpend zal veranderen. Hij bedenkt een plan om de vrouw te bevrijden, een actie die verstrekkende gevolgen zal hebben voor hemzelf en zijn directe omgeving.

Een interview met Liesbeth van Kempen

Enige tijd geleden verscheen Gevaarlijk spel, de debuutthriller van Liesbeth van Kempen. De thriller werd over het algemeen goed ontvangen. Tijd om Liesbeth van Kempen een aantal prikkelende vragen voor te leggen.

Kun je iets over jezelf vertellen?

Een geboren en getogen Amersfoortse keientrekker. Eenmaal uitgevlogen heb ik op diverse plaatsen in Nederland gewoond. Mijn credo: waar mijn huis staat is mijn thuis. Een jaar of vier geleden ben ik neergestreken in het rustige Friesland en dat bevalt me (tot nu toe) uitstekend.

De vijftig al gepasseerd en dat brengt mij op het volgende punt: hoe vat ik mijn leven kort samen? Ondoenlijk. Laten we het daarom houden op een bewogen leven dat mij heeft gevormd tot de vrouw die ik nu ben: veerkrachtig, idealistisch, eigenzinnig en altijd optimistisch.

Je was accountmanager, communicatietrainer en tekstschrijver. In deze beroepen is het schrijven van zakelijke teksten belangrijk. Het schrijven van een thriller is een ander metier. Hoe is die overstap bij jou gegaan?

Het was niet zozeer een overstap. Met name als freelance tekstschrijver was ik dagelijks bezig met het vertalen van een boodschap in woorden: verklaren, benoemen, uitleggen, aanspreken en uitnodigen tot doorlezen en/of kopen. Alhoewel ik het altijd als een uitdaging heb ervaren, voelde schrijven in opdracht ook als een beperking; creatief bezig zijn, maar dan wel binnen bepaalde kaders. Mede om die reden schreef ik ook in mijn vrije tijd, onder meer korte verhalen, columns en uiteindelijk dus ook een manuscript.

Je hebt in Gevaarlijk spel gekozen voor officieren van justitie als protagonisten. Er is weliswaar een rechercheur in het verhaal maar hij komt niet op de eerste plaats. Kun je iets vertellen over het ontstaan van het verhaal en hoe je op het idee gekomen bent Louise en Margot als hoofdpersonen te kiezen?

Het begint met een idee, dan ga ik achter mijn laptop zitten en begin te schrijven. Geen schema’s, geen vastomlijnde kaders of glasheldere personages, laat staan een plot. Louise, Margot en Suzan waren de vriendinnen die ik op een bepaald moment miste in mijn leven. Het voordeel van een beetje kunnen schrijven is dat je ze zelf kunt creëren, en het leek mij ook een leuk uitgangspunt: drie sterke vrouwen. Mijn toenmalige geliefde was werkzaam als juriste bij het OM en omdat ik destijds ergens had gelezen dat een debutant zich het beste kan bedienen van herkenbare zaken uit het eigen leven, koos ik ervoor om Louise en Margot officieren van justitie te laten zijn.

©Kersten van Dalen

Gevaarlijk spel is over het algemeen erg goed ontvangen. Heeft dat je verrast?

Ik heb me laten vertellen dat een manuscript niet zomaar uit de beruchte slush pile wordt geplukt. Daarna hebben mijn uitgever en ik er keihard aan gewerkt om een goed doortimmerde thriller klaar te stomen. En dan is het afwachten. Ik had geen idee wat ik kon verwachten en vond het eerlijk gezegd best wel een beetje eng. Want wat vindt men van iets dat in de krochten van mijn geest is ontsproten? Voor mijn gevoel kon het alle kanten op. Dus ja, ik ben blij verrast dat het zó goed ontvangen is!

Hoe ga je om met kritiek op je boeken en wat zou volgens jou de rol van een recensent moeten zijn?

Ondanks alle lovende woorden zijn er natuurlijk ook wat kritische kanttekeningen geweest. Dat doet in eerste instantie pijn, geef ik ruiterlijk toe. Het voelt toch als een soort van afwijzing, in het ergste geval van mij als persoon, maar sowieso van ‘mijn kindje’. Geen idee hoe ik me daarop had kunnen voorbereiden, er bestaat geen cursus ‘Debutant zijn, zo doe je dat!’. In eerste instantie werd ik er onzeker van, maar al vrij snel kon ik mezelf weer herpakken. Een mening is en blijft namelijk subjectief. Alleen goed onderbouwde en gemotiveerde kritiek neem ik serieus.

De rol van een recensent? Een integere criticaster die de schrijver (debutant) met zorg wil motiveren zich in een volgend boek te verbeteren. Of gewoon een enthousiasteling die stelt dat het boek goed is, punt, dat is ook erg fijn hoor, haha.

De hoofdpersonen in Gevaarlijk spel ontdekken gevoelens voor elkaar en er ontwikkelt zich een lesbische relatie. Dit is na het verschijnen van het boek door sommige recensenten en lezers expliciet genoemd. Hoe is het volgens jou gesteld met de emancipatie van homo’s en lesbiennes in Nederland? Is die emancipatie nog niet zo ver gevorderd dat een expliciete vermelding nog steeds nodig is?

Midden jaren zeventig was mijn coming out en sindsdien is er godzijdank wel het nodige gewonnen op het gebied van homo-emancipatie. Openheid, zichtbaarheid, het homohuwelijk, adoptie van kinderen, ik beschouw het allemaal als vooruitgang. Maar het wordt nog steeds gezien als een minderheid. Door wie eigenlijk? Men in het algemeen? Hetero’s? Waarom alles in een hokje willen plaatsen? Want bestaat er eigenlijk wel een meerderheid? Zo ja, waaruit bestaat die dan?

Anyway: een liefdesrelatie tussen twee vrouwen (of mannen) in een thriller blijkt nog steeds een expliciete vermelding uit te lokken, zelfs anno 2015. Ik heb Gevaarlijk spel geschreven vanuit mijn eigen belevings/gevoelswereld en er niet bij nagedacht dat het mede daardoor onderscheidend zou zijn binnen het grote thrilleraanbod in Nederland. Maar zeg nou zelf, welke schrijver wil dat niet…

De Engelse schrijver R.J. Ellory is van mening dat er steeds minder aandacht is voor lezen en dan vooral onder jongeren. Zij zien de noodzaak om een boek te pakken en het ook werkelijk te lezen niet meer. Deel jij die mening? En als jongeren al gestimuleerd moeten worden om meer te gaan lezen bij wie zou je die taak dan willen neerleggen? Bij de ouders? Bij de scholen?

Las de jeugd ‘vroeger’ dan wel of meer? Is daar destijds ook onderzoek naar gedaan? Ik hoef daarvoor alleen maar naar mezelf te kijken. Ik ben pas écht boeken gaan lezen toen ik op school niet meer onder de verplichte leeslijst uit kon. Ik denk dat het niet zo’n vaart zal lopen. Jongeren krijgen vandaag de dag zoveel meer (vluchtige) informatie te verwerken, dat ik me wel voor kan stellen dat hun aandacht versnipperd. Een goed boek kan dan een rustpunt zijn.

Het is aan de ouders om hun kinderen al van jongs af aan te motiveren. Aan de boeken ligt het niet. Er is een overvloed aan leuke en prachtige kinderboeken en kijk eens naar de gestage opkomst van YA thrillers! Binnen het onderwijs zou men bijvoorbeeld meer eigen inbreng v.w.b. de verplichte leeslijst kunnen toestaan. Lezen mag ook leuk zijn, toch?

Gevaarlijk spel

In het thrillergenre bestaan veel subgenres. Van het bedaarde verhalen vertellen van Arnaldur Indriðason tot de actiethrillers van David Baldacci en van de filosofische overdenkingen en somberheid van Henning Mankell tot de gruwelijke verhaallijnen van Corine Hartman. Al deze subgenres hebben een eigen publiek. Trek je een grens voor jezelf? Zijn er onderwerpen die in jouw boeken nooit zullen voorkomen?

In Gevaarlijk spel komt in zoverre geweld voor dat er wel eens iemand een klap op zijn hoofd krijgt of gekneveld wordt. Daar ligt voor mij wel de grens. Ik ben zelf niet zo’n fan van gruwelijke details, gewelddadige verkrachtingen of martelingen van mens, kind of dier.

Er wordt in literaire kringen in Nederland soms nogal badinerend over het thrillergenre gesproken. In bv. Engeland daarentegen is dit nauwelijks aan de orde. Vind je dat het genre van het spannende boek genoeg gewaardeerd wordt in Nederland?

In Nederland is het een van de best verkopende genres, dus door lezers wordt het spannende boek zeer gewaardeerd. Dat is voor mij het enige dat er toe doet. En dat badinerende toontje? Ach. De omschrijving van de Van Dale voor het woord literatuur is: letterkunst, kunst van lezen en schrijven. I rest my case.

Er is de laatste tijd veel te doen over het illegaal downloaden van muziek, films, software en nu ook digitale boeken. Veel digitale boeken worden op het internet via diverse websites illegaal aangeboden en schrijvers missen daardoor inkomsten. Zie je dit als een grote bedreiging voor de toekomst van boeken?

Als schrijver wil je gelezen worden, dat is het voornaamste. In Nederland kan slechts een handvol schrijvers leven van de opbrengst van hun boeken, het zijn daarom meer de uitgevers die er last van hebben, lijkt mij. Het is aan hen deze criminaliteit ferm en creatief aan te pakken, in samenwerking met de overheid. Ik kan me overigens niet voorstellen dat het bestaansrecht van boeken afhangt van wel of niet illegaal downloaden, kijk ter vergelijking naar de muziek- en filmindustrie, die bestaan ook nog steeds.

Kun je iets vertellen over het volgende boek dat je gaat schrijven?

Ik zou graag verder gaan met de hoofdpersonages uit Gevaarlijk spel en daar heb ik ook al ideeën over, maar die spelen zich nog voornamelijk af in mijn hoofd. Het wordt tijd dat ik daar echt serieus mee aan de slag ga en al schrijvende zal dan blijken of ze nog een tijdje bij me blijven.

Ilse Ruijters wint de Hebban Thriller Debuutprijs 2015

De Hebban Thriller Debuutprijs 2015 is gewonnen door de Almeerse schrijfster Ilse Ruijters voor haar thriller De onderkant van de sneeuw. Ze was een van de vijf genomineerden voor de prijs die werd uitgereikt door Bronja Hoffschlag, de winnares van vorig jaar.

Een aantal quotes van de juryleden:

  • De balans tussen spanning en psychologie wordt tot aan het einde goed volgehouden.
  • Een sterk debuut. Een mooie psychologische thriller.
  • De verschillende karakters dragen zeer goed hun steentje bij aan het verhaal.
  • Prachtige volle zinnen en creatief gevonden vergelijkingen die het verhaal versterken.
  • De schrijver heeft een uniek onderwerp gevonden voor een thriller.
  • Een steengoed debuut dat flink op je gemoed inwerkt.

Hoe onschuldig ben je als je per ongeluk iemand doodrijdt?

Een jonge vrouw rijdt per ongeluk een peuter dood en verdrinkt in een zee van schuldgevoelens. Wanneer twee jaar na dato haar eigen dochter met de dood wordt bedreigd, verliest ze de grip op zowel haar leven als haar gedachten. Zit ze onbewust zelf achter de dreigementen en is dit een manier om zichzelf te straffen? Of probeert één van haar vele vijanden haar gek te maken? In een uiterste wanhoopspoging zoekt de vrouw...

Nathalie Pagie – Paradijsvogels

Paradijsvogels

Over een paar dagen verschijnt Paradijsvogels, de laatste thriller van de Nederlandse misdaadauteur en communicatieadviseur Nathalie Pagie (1974). Ze woont met haar man, dochter en zoon in Breda. De toneelclub was haar debuut en werd in het voorjaar van 2014 opgevolgd door De campus. Van beide boeken zijn inmiddels meer dan 15.000 exemplaren verkocht, in Nederland en Vlaanderen. In oktober 2015 verschijnt haar derde thriller Paradijsvogels.

Nathalie schrijft spannende verhalen met vaart, toegankelijk voor een breed publiek. Jonge eigenzinnige vrouwen spelen de hoofdrol. Inspiratie haalt Pagie uit haar eigen leven: de locaties bezocht ze zelf en ook enkele personages zijn uit het leven gegrepen. Daarnaast put ze uit haar grenzeloze en bizarre fantasie. Paradijsvogels wordt uitgegeven door uitgeverij De Boekerij.

De eigenzinnige journaliste Tara Linders vertrekt naar Aruba voor een commerciële reportage over jonge succesvolle carrièrejagers. Als ze een Vlaams meisje ontmoet dat in nood verkeert, stuit ze op een compleet ander verhaal.

Met hulp van haar collega Diego Martinez gaat Tara op onderzoek uit en ontdekt ze dat het eiland ook duistere kanten herbergt. Samen trekken ze een grotere beerput open dan ze ooit voor mogelijk hadden gehouden: het luxe eilandleven blijkt niet meer dan een zeepbel. Als de bewoners zich tegen haar keren, zal ze moeten vechten voor haar leven.

Val McDermid – De vrouw die niet opgaf

De vrouw die niet opgaf

Tijdens de taxatie van een oud, leegstaand schoolgebouw in Edinburgh ontdekt een makelaar in een van de torentjes van het gebouw een skelet. Aan hoofdinspecteur Karen Pirie en rechercheur Jason Murray van de afdeling Cold Cases de taak uit te zoeken om wie het gaat en hoe dat skelet daar gekomen is. Het is een complex onderzoek dat uiteindelijk leidt naar een gehucht in Kroatie waar zich tijdens de Balkan-oorlogen gruwelijke taferelen hebben afgespeeld.

Twee juristen van het Joegoslavië-tribunaal doen onderzoek naar een lek binnen de eigen organisatie dat geleid heeft tot het elimeneren van oorlogsmisdadigers
voordat zij berecht konden worden. In hun onderzoek ontdekken zij een verband met Maggie Blake, een professor aan de universiteit van Oxford die gedurende de Balkan-oorlogen in Dubrovnik verbleef en daar een relatie had met een Kroatische generaal.

1 10 11 12 13 14 75